Tagarchief: vangnet

Rutte III? Nee dank u….

Pieter is een vijftiger die een aantal onfortuinlijke beslissingen heeft genomen in zijn leven en de nodige pech heeft gehad.
Ook fysiek en psychisch kent hij de nodige problemen.
Pieter heeft altijd hard gewerkt en tot voor kort kon hij zichzelf, zij het met moeite, aardig redden.
Daar is verandering ingekomen toen Pieter, gedwongen door zijn gezondheid en financiële problemen thuis kwam te zitten.

Aangezien hij als ZZP-er door geringe inkomsten de hoge premie van een werkloosheidsverzekering en/of arbeidsongeschiktheidsverzekering onmogelijk kan ophoesten en hij als gevolg van een scheiding alleenstaand is, betekent dat dat hij bij beëindiging van zijn bedrijfje aangewezen is op ons sociale vangnet, in zijn geval een bijstandsuitkering ingevolge de WWB (Wet Werk & Bijstand).

Pieter meldt zich bij zijn gemeente en vraagt een uitkering aan. De aanvraag wordt gehonoreerd en hij ontvangt voortaan een bijstandsuitkering van 743 euro per maand.
Pieter kent lichamelijk nogal wat beperkingen en ook psychisch gaat het niet helemaal lekker.
Hij is tijdelijk arbeidsongeschikt en die status krijgt hij dan ook. Dit betekent een voorlopige ontheffing van de gebruikelijke sollicitatieplicht.

Pieter heeft een degelijke opvoeding genoten en geleerd dat je werkt voor je geld.
Hij voelt zich moreel verplicht om in ieder geval een tegenprestatie te leveren voor het ontvangen van die uitkering en geeft tevens aan om zo snel mogelijk aan de slag te willen gaan zodra dit enigszins mogelijk is.

Nu zijn gemeenten volgens de WWB verplicht om voor elke uitkeringsgerechtigde een re-integratieplan op te stellen en deze zo snel mogelijk te begeleiden bij het vinden van een betaalde baan.
Pieter wordt daarom voorgesteld om via de sociale werkvoorziening in zijn gemeente werk te gaan verrichten met behoud van uitkering.
Bij het intakegesprek worden zijn fysieke en psychische beperkingen uitvoerig besproken en er wordt afgesproken dat hij voor 16 tot 20 uur per week werkzaamheden gaat verrichten voor de productietak van de sociale werkvoorziening.
Door allerlei lichamelijke klachten kan hij echter niet lang achtereen staan of zitten en door zijn geestelijke gesteldheid is ook stress een beperkende factor. Geen probleem, hier wordt rekening mee gehouden luidt het geruststellende commentaar.
Aangezien Pieter, gezien zijn intelligentie en vaardigheden niet geheel past bij het profiel van de doelgroep, wordt bekeken of hij in kan stromen in een functie die aansluit bij zijn competenties.
Op de eerste dag meldt Pieter zich, blij dat hij zich eindelijk weer nuttig kan maken, bij de sociale werkvoorziening. Na een korte introductie en na voorgesteld te zijn aan de werkbegeleiders gaat hij aan de slag:

Hij mag dozen in elkaar nieten, deze vullen met onderdelen, dicht lijmen en op een pallet stapelen.
Niet echt uitdagend en ook eentonig werk, maar Pieter is nergens te beroerd voor en gaat enthousiast aan de slag.
Al snel komt hij erachter dat het vooral niet de bedoeling is om hard te werken. Meermalen wordt hij afgeremd door collega’s, omdat het anders allemaal te snel gaat, de bedoeling is dat naast de dozen alleen de tijd gevuld wordt.
Zodra de gong gaat ten teken dat er koffie gedronken mag worden laat iedereen zijn werkzaamheden voor wat ze zijn, laat men alles vallen en snelt men zich naar de kantine om zodra de gong weer gaat ten teken dat de pauze ten einde is, nou ja net iets later dan, weer terug te sjokken naar de afdeling en de werkzaamheden weer rustig te beginnen.
Uiteraard pas na eerst uitvoerig met de collega’s besproken is hoe men te werk zal gaan.

Pieter voelt al direct weerstand, hij wil werken verdomme, niet zijn tijd volmaken..hoezo re-integratie? Ook de werkzaamheden sluiten niet aan bij zijn beperkingen: langdurig in dezelfde houding staan, eentonig werk, veel bukken en tillen.. Hij voelt al de eerste dag de pijn in zijn rug en wordt neerslachtig van de mentaliteit.
Toch maar eens de zogeheten ‘deelnemersovereenkomst’ erbij pakken wat hierover te lezen valt.

Pieter voelt al direct weerstand, hij wil werken verdomme, niet zijn tijd volmaken..hoezo re-integratie?

Hij leest het volgende:

doelstelling: Het opdoen van (specifieke) werkervaring en daarmee het werken aan de eigen ontplooiing. Dit gebeurt door op een gestructureerde manier de eigen kerncompetenties te ontwikkelen waardoor de afstand tot de arbeidsmarkt wordt verkleind en zo mogelijk overbrugd”

Pieter kan een glimlach niet onderdrukken; werkervaring? Hij werkt toch al 35 jaar, heeft veel ervaring op vele vlakken. En ontplooiing? Als 50-er is hij toch redelijk ontplooid??
De eigen kerncompetenties ontwikkelen?? Die zijn toch al ontwikkeld, of ontwikkel je die extra door de verrichte werkzaamheden.
Hebben ze zijn CV wel bekeken? Sluiten de werkzaamheden aan bij zijn mogelijkheden en intellectuele niveau? Integendeel.
Na 3 dagen balanceert Pieter op de rand van een depressie. De vorderingen die hij de afgelopen tijd heeft gemaakt door psychotherapie en het gebruiken van medicatie worden in 3 dagen teniet gedaan door waar hij bij de sociale werkvoorziening aan wordt blootgesteld.

Onder andere door Pieter’s relaas ga ik steeds beter begrijpen waar ons land aan ten onder gaat.
Toenemende werkloosheid, falend overheidsbeleid op het gebied van werkgelegenheid, falend re-integratiebeleid, falend zorgbeleid, een explosieve stijging van “bijstandstoerisme” (+277%!) en onevenredige lastenverzwaring voor de burger.
Nederland zit (nog steeds) in een diepe recessie, we doen het aanzienlijk slechter dan de ons omringende landen waar de economie alweer in de lift zit.

Rutte III? Nee, dank u…

Getagged , , , , , ,
%d bloggers liken dit: