Tagarchief: Vaatstra

Gepast Zwijgen….

ImageHet is de vroege ochtend van 1 mei 1999 en het is uitgestorven aan de Keningswei in Veenklooster.

Veel buurtbewoners slapen nog, bijkomend van de feestelijkheden van Koninginnendag de vorige avond.

De enkele fietser of auto die op dat tijdstip zo vroeg in de ochtend langsrijdt is zich onbewust van de tragedie die zich hier, slechts enkele uren eerder heeft afgespeeld, want in het weiland wat ze zojuist zijn voorbijgereden ligt het dode lichaam van de 16-jarige Marianne Vaatstra uit het nabijgelegen Zwaagwesteinde.

Enkele uren eerder was zij, na koninginnendag te hebben gevierd in Kollum, per fiets door de nacht naar huis vertrokken. Ze kwam nooit aan..

Alleen en grotendeels ontkleed ligt ze hier eenzaam in dat kille weiland.. Ze is dood… overmeesterd, verkracht, gewurgd en met doorgesneden keel als vuil achtergelaten.

Het is ruim 13 jaar later als journalist Koen van Lannik en ik per auto onderweg zijn naar dezelfde plek en als we arriveren herkennen we direct de plaats van de vele foto’s die rondzwerven op het internet.

Plotsklaps zijn we stil… Hier is het dus gebeurd realiseren we ons als we de auto uitstappen en over het toegangshek van het bewuste weiland klimmen en richting de plaats delict lopen. We zwijgen, onwillekeurig respect hebbend voor de rust die er hangt. Je realiseert je direct dat hier 13 jaar geleden een meisje van amper 16 jaar in de duisternis vocht voor haar leven en moederziel alleen dood en als oud vuil werd achtergelaten. We kijken elkaar aan en denken beide hetzelfde.

Minutenlang blijven we zwijgend naar de exacte plaats staren waar destijds haar lichaam werd gevonden.

Hoe anders is het ook om hier daadwerkelijk te staan, in plaats van naar nietszeggende foto’s op het internet te staren.

We voelen de tragedie die zich hier moet hebben afgespeeld, ervarende de kilte en huiveren onwillekeurig.

Om ons heen kijkend proberen we ons voor te stellen wat er gebeurd is en hoe dit gebeurd is. Waarom liep ze, in het holst van de nacht met haar moordenaar dit weiland in, waarom is ze niet weggerend, waarom juist op deze plaats, waarom moest ze hier sterven, waarom?…

We proberen ons voor te stellen hoe het zou zijn als een van onze kinderen hier op deze wijze om het leven zou zijn gekomen en zo respectloos zou zijn achtergelaten, hoe zouden wij eraan toe zijn? We weten het niet gelukkig, maar voelen wel het verdriet van de familie van Marianne en proberen ons voor te stellen hoe het leven van hen zich sindsdien in gelatenheid moet hebben afgespeeld.

Op deze plek krijgen dan ook de woorden van Maaike, de moeder van Marianne, de juiste betekenis toen ze zei: “Na de dood van Marianne heb ik nooit meer écht plezier in mijn leven gekend”…

We verlaten de plek, wandelen naar de auto, stappen in, rijden weg en zwijgen….

Advertenties
Getagged , , ,
Advertenties
%d bloggers liken dit: