Tagarchief: repatriëring

Waar een wil is, is soms geen weg…

Normaal gesproken kom ik nooit in Tilburg, maar ik was hier op uitnodiging van Ingrid Bruurs, echtgenote van John Bruurs.

Aanleiding voor mijn bezoek waren de vergeefse inspanningen van de familie en anderen, om het stoffelijk overschot van John, nadat zijn ontzielde lichaam op 2 oktober 2012 in Spanje werd aangetroffen, te repatriëren.

(In de media, onder andere op DossierVermist.nl is het hele verhaal uitgebreid te lezen.)

In het kort komt het erop neer dat de familie al sinds 2 oktober 2012 bezig is om het lichaam van John gerepatriëerd te krijgen naar Nederland, zodat hij gecremeerd kan worden en zijn nabestaanden op een waardige manier afscheid van hem te kunnen nemen, iets wat tot op heden, we schrijven inmiddels 25 november 2012(!) nog altijd niet gelukt is.

Ministerie, Ambassade, verzekeraar, KLPD, Interpol, alles en iedereen werd aangeschreven om een oplossing te vinden, maar helaas, de diverse instanties hadden begrip voor de situatie, maar gaven aan niets te kunnen betekenen voor de familie, afwachten was het devies.

De familie werd inmiddels steeds wanhopiger en uiteindelijk werd op initiatief van een Nederlands echtpaar in Spanje DossierVermist benaderd met een noodkreet.

DossierVermist.nl bestaat niet alleen uit een website, maar is een organisatie van vrijwillers die, onder andere, ook concrete hulp biedt in dit soort situaties.

Als vrijwilliger van DossierVermist heb ik vervolgens contact gezocht met de familie en hen beloofd mij in te zullen zetten om e.e.a. te bespoedigen.

Naast het plaatsen van een artikel op de website, heb ik de zaak onder de aandacht gebracht van Hart van Nederland met het verzoek om aandacht aan de zaak te besteden en heb ik zowel de Nederlandse Ambassade in Madrid en het Ministerie van Buitenlandse zaken om opheldering gevraagd.

Maar ook ditmaal bleven antwoorden uit, het enige wat volgde waren ontvangstbevestigingen, met uitzondering van het Ministerie dat mij adviseerde contact te zoeken met het KLPD.

Inmiddels had de redactie van Hart van Nederland kennelijk ‘lucht’ van de zaak gekregen en kreeg de familie te horen dat er in de uitzending van Hart van Nederland op zondag 25 november aandacht aan de zaak besteed zou worden.

Toen Ingrid Bruurs mij mailde om dit door te geven, besloot ik dan ook om daar heen te gaan. Enerzijds om aan mijn persoonlijk gevoel van betrokkenheid uiting te geven, maar zeker ook om de familie te steunen en om te bekijken waar ik of wij als DossierVermist verder concrete hulp konden bieden.

Zondag 25 november arriveerde ik dus in Tilburg, waar het reportageteam van Hart van Nederland inmiddels bleek te zijn gearriveerd.

Bij het betreden van de woonkamer viel direct op dat het behoorlijk druk was door de vele familieleden en vrienden van Ingrid, die allemaal waren gekomen om Ingrid en de kinderen een hart onder de riem te steken.

Terwijl het interviewen van Ingrid door het reportageteam in volle gang was, nam ik plaats op de bank tussen een aantal andere familieleden.

Aangezien ik inmiddels wel op de hoogte was van de feiten in de zaak, maar niet van de achtergronden m.b.t. John’s verdwijning en de familie het kennelijk ook prettig vond om hierover met een buitenstaander te kunnen praten, ontstond er vrijwel direct een aangenaam gesprek tussen deze mensen en mij. Wat mij trof was dat de familie van John, zonder uitzondering, lovend was over hem. Zo ontstond bij mij een beeld van een joviale man die niet alleen een harde werker was, maar opviel door de onbegrensde liefde voor zijn vrouw en zijn gezin, waar hij altijd alles voor over had.

Al had hij een 2e hypotheek moeten nemen op de woning en de rest van zijn leven in armoede moeten doorbrengen, hij zou het zonder enige aarzeling doen, zoveel hield John van haar

Omdat echtgenote Ingrid ernstig ziek was geweest en zij (nu nog) een riskante hersenoperatie voor de boeg heeft, deed John zijn best om haar in alles te steunen. “Al had hij een 2e hypotheek moeten nemen op de woning en de rest van zijn leven in armoede moeten doorbrengen, hij zou het zonder enige aarzeling doen, zoveel hield John van haar”, aldus de familie.

Nadat John enkele jaren daarvoor zijn baan had verloren, besloot hij zijn droom te verwezenlijken en een broodjeszaak te openen.

De familie roemt hem in ons gesprek om zijn kookkunsten en alles leek John en Ingrid voor de wind te gaan: Samen alles opgebouwd en inmiddels hadden ze het met hard werken goed voor elkaar. Geen rijkdom, maar geluk en dat lachte hen toe.

Tot dus die bewuste 18e augustus, waarop John het huis verliet om een eind aan zijn leven te maken en om nooit meer terug te keren, Ingrid, kinderen en overige familie verbijsterd achterlatend. 

Voor zover zij weet waren er volgens Ingrid totaal geen signalen die wezen op problemen die John tot een dergelijke daad zouden kunnen brengen. Hun relatie was beter dan ooit, John was vrolijk en liefdevol als altijd, er waren geen geldproblemen, helemaal niets.

Terugkijkend op de periode voor John’s verdwijning zijner wel signalen gekomen van ‘buitenstaanders’ die meenden dat John de laatste tijd zich ‘anders’ gedroeg; minder vrolijk, wat meer in zichzelf gekeerd, maar binnen zijn gezin was hier niets van merkbaar en was hij dezelfde vrolijke man als altijd.

Inmiddels is Ingrid aangeschoven en direct valt haar verdriet op: deze vrouw is merkbaar kapot van verdriet, zit vol met vragen en is de uitputting nabij. Met roodomrande ogen doet zij haar verhaal.

Uiteraard is ze kapot over het verlies van haar steun en toeverlaat, maar ook vanwege de onzekerheid m.b.t. het uitblijven van de repatriëring en de onzekerheid die haar kwelt.

Doordat John nog steeds niet terug is en Nederland en de hele kwestie nu al maanden aansleept, betekent dit automatisch dat er nauwelijks inkomsten zijn, met als gevolg dat haar het water ook financieel gezien aan de lippen staat:

Rekeningen lopen op, de hypotheek kan niet meer betaald worden en huisuitzetting dreigt.

Stukje bij beetje wordt mij het gehele verhaal, achtergronden én het onvoorstelbare verdriet van dit gezin duidelijk en, ondanks mijn ervaring en nuchterheid betrap ik me er zelf op dat ik op moet passen hier niet in mee te gaan.

Het hele verhaal grijpt me zo enorm aan dat ik nauwelijks de brok in mijn keel kan wegslikken en moet vechten om niet mijn eigen tranen de vrije loop te laten.

Daar heeft niemand iets aan, wél aan concrete hulp en ik wil me graag hard maken om het leed niet verder te laten oplopen en deze nachtmerrie tot een eind te brengen.

Hoewel DossierVermist of ik geen bedelaars willen zijn, doen wij tóch eenmalig een beroep op de meelevendheid van u als lezer om Ingrid en haar kinderen te ondersteunen. 

Ik wil dan ook een oproep doen om haar met een kleine bijdrage financieel te ondersteunen, om haar te helpen de komende tijd door te komen en te voorkomen dat ze niet alleen haar steun en toeverlaat, maar wellicht ook haar woning kwijtraakt en met schulden achterblijft. 

Voelt u zich geroepen om op dit vlak iets te betekenen, neemt u dan contact op met redactie@dossiervermist.nl 

Ik zal er voor zorgen dat uw hulp op de juiste plek terechtkomt!

Advertenties
Getagged , , , , , , ,
Advertenties
%d bloggers liken dit: