Categorie archief: Bijdragen van Paul Zeeman

Familie — Ik schrijf

Aan het woord familie wordt vaak een andere betekenis gehangen dan de werkelijke definitie ervan. Bloedverwantschap, meer niet. De emotie die verbonden is aan het woord familie is natuurlijk anders. Die geeft gebondenheid weer. Mensen die je vanaf je geboorte kent, waar je een lange geschiedenis mee hebt. Mensen waarvan je verwacht en hoopt dat […]

via Familie — Ik schrijf

Xenofobe massahysterie, het nieuwe gevaar…

parijsDe afgelopen dagen heb ik veel discussies gehad met mensen die als oplossing voor het terrorisme de grenzen willen sluiten voor vluchtelingen. Alsof dat het probleem zou zijn..

IS zou strijders onze kant uit sturen door deze mee te laten reizen in de vluchtelingenstroom.

Vluchtelingen die vluchten voor IS, waarom snappen zo weinig mensen dat? IS probeert moslims te ronselen onder vluchtelingen. Right..de vluchtelingen, die met name uit angst voor IS-geweld land, huis en haard verlaten en een levensgevaarlijke tocht riskeren in gammele bootjes, en die zich dan vervolgens bij datzelfde IS aan sluiten??

Parijs, vrijdag 13 november 2015… 8 terroristen vermoorden in koele bloede 129 mensen, verwonden er honderden en blazen zichzelf op. Terreurdaden van ongekende wreedheid. De wereld is boos, en terecht. Europa is solidair met Frankrijk, evenals de rest van de wereld.

Wreedheid uit naam van Allah volgens IS, en moslims zijn dus terroristen, volgens velen.

Mijn generatie kent de “Rote Armee Fraction”nog wel; een groep duitse links-extremisten die in de jaren 70 dood en verderf zaaiden. Christenen…. Ah! Dus alle christenen zijn terroristen?

Dan was er de IRA, die decennia lang aanslagen pleegden. Katholieken, christenen dus. Zijn alle christenen nu terroristen? Natuurlijk niet. Maar moslims? Dát zijn terroristen volgens vele bekrompen geesten.

En doorgeneraliserend, álle vluchtelingen zijn moslims en dus terroristen, aldus diezelfde mensen.

Op dit moment zijn 60 miljoen mensen op de vlucht voor geweld, moord, verkrachting, politieke vervolging of vervolging op basis van seksuele voorkeur. Bijn 4 x het inwoneraantal van Nederland.

Volgens IS zijn er 4.000 aanhangers als “vluchteling” Europa binnengekomen. Laten we er eens van uitgaan dat dit waar is. Hoewel elke terrorist er één teveel is, is een aantal van 4000 op 60 miljoen procentueel gezien een zeer klein aantal, we hebben het over 0,067 procent van de vluchtelingen, ofwel 1 op de 15.000. Bovendien hoeft IS het terrorisme Europa niet binnen te brengen, dat is er al decennia lang. De “syriëgangers” kunnen thuisblijven om hun wrede daden hier uit te voeren, IS hóeft helemaal geen extremisten Europa binnen te brengen, als je mijn punt begrijpt.

Een groot gedeelte van dezelfde mensen die hun afschuw uitspreken over de terreur in Parijs en huilt om de doden, wil tegelijkertijd alle vluchtelingen terugsturen de oceaan op om te verzuipen.

Zij veroordelen terrorisme…de hypocrisie..Psychopaten verwijten psychopaten..

De xenofoben zien hun angsten bevestigd: eindelijk een gebeurtenis die bevestigt wat ze roepen: moslims zijn terroristen. Punt. En populist Wilders heeft de tijd van zijn leven, “grenzen dicht” brallend, het klapvee al kwijlend achter hem meetrekkend.

Zijn mensen nou wérkelijk zo stom? Is het intelligentieniveau in Nederland wérkelijk zo laag?

129 doden in Parijs, de hele wereld in rep en roer en dat is meer dan afschuwelijk, maar vrijwel tegelijkertijd een aanslag in Beiroet, géén belangstelling, meer dan tweehonderdduizend doden de afgelopen jaren in Syrië, géén belangstelling, alsof er niets gebeurd is. Statistieken, alleen statistieken. En de Syriërs die de oorlog tot dusver hebben overleefd en op de vlucht zijn geslagen moeten verzuipen..toch??

Moslims vind ik noch bedreigend, noch eng. Ik heb angst voor de xenofobe massahysterie in Nederland.

“Daar moet een piemel in…”

image-5362749door: John Thijssen

Steenbergen, 21 oktober 2015

In een overvolle sporthal ‘t Cromwiel in Steenbergen spreekt ex-raadslid Dasja Abresch zich als een van de weinige aanwezigen uit vóór de komst van asielzoekers in de gemeente. Agressief uitjouwen en boe-geroep zijn haar deel. Eerder was er een steen door een ruit in haar woning beland.

zelfs een “daar moet een piemel in” wordt schaamteloos gescandeerd…

Met name een select gezelschap “petjes” voert op verbaal agressieve wijze de boventoon. Opgestoken middelvingers, “vol is vol” en “AZC, weg ermee” en zelfs een “daar moet een piemel in” worden schaamteloos gescandeerd, niet behept met enige vorm van intelligentie, fatsoen of respect.

Burgemeester Vos wordt ook uitgejouwd: Tijd voor een “vossenjacht” word er geroepen vanuit de zaal…

Met de komst van asielzoekers komen geweld, excessen, verkrachtingen, onveiligheid en criminaliteit, aldus veel bezoekers van de inspraakavond. Burgemeester Vos wordt ook uitgejouwd: Tijd voor een “vossenjacht” word er geroepen vanuit de zaal.

Omdat er ongeregeldheden werden verwacht en er aanwijzingen waren dat er stennis zou worden geschopt door Feyenoord hooligans, had burgemeester Vos een noodverordening afgekondigd en voerde de politie controles uit op de toegangswegen rond Steenbergen. Kroegen en winkels gingen eerder dicht uit vrees voor escalatie.

Agressie, bewindslieden die kogelbrieven ontvangen, stenen door ruiten en uitgebrande auto’s van politici, de komst van asielzoekers maakt veel los.

Wilders had nog wel willen komen: om te flyeren en de zaak verder op te ruien. En die criminelen en “testosteronbommen” waar Geert Wilders ons zo voor waarschuwt? Die waren er, niet in de vorm van asielzoekers, maar in de vorm van asociale en agressieve schreeuwers in de zaal….

Getagged , , , , , ,

Kijk verdomme naar haar – column Chris Klomp

Kijk-verdomme-naar-haar[1]Dit is haar dan. Een van de gelukszoekers. Op de boot gestapt om onze welvaart af te pikken. Om er voor te zorgen dat onze dementerende ouderen niet meer de hulp krijgen die ze nodig hebben. Om onrust te veroorzaken in onze maatschappij. Want dat is wat die vluchtelingen doen. Op zoek naar hun geluk. Ons meetrekken in de ellende. Kijk naar haar. Misschien was ze wel van plan een aanslag te plegen. Want zo zijn mensen uit die landen. Moslim en dus terrorist. Kijk verdomme naar haar. En besef dat het om mensen gaat. Niet om statistieken. Mensen. Met dromen en angsten. Met de wil om geluk na te streven…

– lees meer op: Kijk verdomme naar haar – column Chris Klomp.

RUTTE PLEIT VOOR NOODFONDS ALLERRIJKSTEN

Getagged ,

Rutte III? Nee dank u….

Pieter is een vijftiger die een aantal onfortuinlijke beslissingen heeft genomen in zijn leven en de nodige pech heeft gehad.
Ook fysiek en psychisch kent hij de nodige problemen.
Pieter heeft altijd hard gewerkt en tot voor kort kon hij zichzelf, zij het met moeite, aardig redden.
Daar is verandering ingekomen toen Pieter, gedwongen door zijn gezondheid en financiële problemen thuis kwam te zitten.

Aangezien hij als ZZP-er door geringe inkomsten de hoge premie van een werkloosheidsverzekering en/of arbeidsongeschiktheidsverzekering onmogelijk kan ophoesten en hij als gevolg van een scheiding alleenstaand is, betekent dat dat hij bij beëindiging van zijn bedrijfje aangewezen is op ons sociale vangnet, in zijn geval een bijstandsuitkering ingevolge de WWB (Wet Werk & Bijstand).

Pieter meldt zich bij zijn gemeente en vraagt een uitkering aan. De aanvraag wordt gehonoreerd en hij ontvangt voortaan een bijstandsuitkering van 743 euro per maand.
Pieter kent lichamelijk nogal wat beperkingen en ook psychisch gaat het niet helemaal lekker.
Hij is tijdelijk arbeidsongeschikt en die status krijgt hij dan ook. Dit betekent een voorlopige ontheffing van de gebruikelijke sollicitatieplicht.

Pieter heeft een degelijke opvoeding genoten en geleerd dat je werkt voor je geld.
Hij voelt zich moreel verplicht om in ieder geval een tegenprestatie te leveren voor het ontvangen van die uitkering en geeft tevens aan om zo snel mogelijk aan de slag te willen gaan zodra dit enigszins mogelijk is.

Nu zijn gemeenten volgens de WWB verplicht om voor elke uitkeringsgerechtigde een re-integratieplan op te stellen en deze zo snel mogelijk te begeleiden bij het vinden van een betaalde baan.
Pieter wordt daarom voorgesteld om via de sociale werkvoorziening in zijn gemeente werk te gaan verrichten met behoud van uitkering.
Bij het intakegesprek worden zijn fysieke en psychische beperkingen uitvoerig besproken en er wordt afgesproken dat hij voor 16 tot 20 uur per week werkzaamheden gaat verrichten voor de productietak van de sociale werkvoorziening.
Door allerlei lichamelijke klachten kan hij echter niet lang achtereen staan of zitten en door zijn geestelijke gesteldheid is ook stress een beperkende factor. Geen probleem, hier wordt rekening mee gehouden luidt het geruststellende commentaar.
Aangezien Pieter, gezien zijn intelligentie en vaardigheden niet geheel past bij het profiel van de doelgroep, wordt bekeken of hij in kan stromen in een functie die aansluit bij zijn competenties.
Op de eerste dag meldt Pieter zich, blij dat hij zich eindelijk weer nuttig kan maken, bij de sociale werkvoorziening. Na een korte introductie en na voorgesteld te zijn aan de werkbegeleiders gaat hij aan de slag:

Hij mag dozen in elkaar nieten, deze vullen met onderdelen, dicht lijmen en op een pallet stapelen.
Niet echt uitdagend en ook eentonig werk, maar Pieter is nergens te beroerd voor en gaat enthousiast aan de slag.
Al snel komt hij erachter dat het vooral niet de bedoeling is om hard te werken. Meermalen wordt hij afgeremd door collega’s, omdat het anders allemaal te snel gaat, de bedoeling is dat naast de dozen alleen de tijd gevuld wordt.
Zodra de gong gaat ten teken dat er koffie gedronken mag worden laat iedereen zijn werkzaamheden voor wat ze zijn, laat men alles vallen en snelt men zich naar de kantine om zodra de gong weer gaat ten teken dat de pauze ten einde is, nou ja net iets later dan, weer terug te sjokken naar de afdeling en de werkzaamheden weer rustig te beginnen.
Uiteraard pas na eerst uitvoerig met de collega’s besproken is hoe men te werk zal gaan.

Pieter voelt al direct weerstand, hij wil werken verdomme, niet zijn tijd volmaken..hoezo re-integratie? Ook de werkzaamheden sluiten niet aan bij zijn beperkingen: langdurig in dezelfde houding staan, eentonig werk, veel bukken en tillen.. Hij voelt al de eerste dag de pijn in zijn rug en wordt neerslachtig van de mentaliteit.
Toch maar eens de zogeheten ‘deelnemersovereenkomst’ erbij pakken wat hierover te lezen valt.

Pieter voelt al direct weerstand, hij wil werken verdomme, niet zijn tijd volmaken..hoezo re-integratie?

Hij leest het volgende:

doelstelling: Het opdoen van (specifieke) werkervaring en daarmee het werken aan de eigen ontplooiing. Dit gebeurt door op een gestructureerde manier de eigen kerncompetenties te ontwikkelen waardoor de afstand tot de arbeidsmarkt wordt verkleind en zo mogelijk overbrugd”

Pieter kan een glimlach niet onderdrukken; werkervaring? Hij werkt toch al 35 jaar, heeft veel ervaring op vele vlakken. En ontplooiing? Als 50-er is hij toch redelijk ontplooid??
De eigen kerncompetenties ontwikkelen?? Die zijn toch al ontwikkeld, of ontwikkel je die extra door de verrichte werkzaamheden.
Hebben ze zijn CV wel bekeken? Sluiten de werkzaamheden aan bij zijn mogelijkheden en intellectuele niveau? Integendeel.
Na 3 dagen balanceert Pieter op de rand van een depressie. De vorderingen die hij de afgelopen tijd heeft gemaakt door psychotherapie en het gebruiken van medicatie worden in 3 dagen teniet gedaan door waar hij bij de sociale werkvoorziening aan wordt blootgesteld.

Onder andere door Pieter’s relaas ga ik steeds beter begrijpen waar ons land aan ten onder gaat.
Toenemende werkloosheid, falend overheidsbeleid op het gebied van werkgelegenheid, falend re-integratiebeleid, falend zorgbeleid, een explosieve stijging van “bijstandstoerisme” (+277%!) en onevenredige lastenverzwaring voor de burger.
Nederland zit (nog steeds) in een diepe recessie, we doen het aanzienlijk slechter dan de ons omringende landen waar de economie alweer in de lift zit.

Rutte III? Nee, dank u…

Getagged , , , , , ,

Voor Willem..

Zomer, wolkeloze hemel
zonnelicht bedekt
het zoet geurend bloemendek
Maar de allermooiste bloem,
ondanks stralend zonnelicht,
is uitgebloeid, gezwicht
Maar haar kleuren en haar kracht,
haar eeuwig warme gloed
laten zich nooit verdringen,
Voortlevend in liefde,
in foto’s en herinneringen
Hoeveel tranen nu ook vloeien,
verdriet dat nu tot uiting komt
er komt een einde aan, verstomt..
De wolkeloze lucht
weliswaar nu even minder licht
maar straks weer helder pronkend
door haar kleurenpracht
door haar mooi gezicht…

ADHD bij volwassenen

Even de weg kwijt

Mijn laatste post hier was in november vorig jaar. Ik was even inspiratieloos zoals dat heet, Inspiratieloos, veroorzaakt door andere, belangrijker zaken die mijn aandacht opeisten.

Juli vorig jaar heb ik besloten mijn huwelijk te beëindigen, en de daarop volgende periode tot nu aan toe was op z’n zachts gezegd voor mij, maar zeker ook voor mijn gezin bijzonder moeilijk. Inmiddels heb ik het idee dat ik e.e.a. emotioneel gezien weer onder controle heb, al zijn er nog moeilijke momenten.

ADHD

aandacht Daarnaast is er ADHD bij mij vastgesteld. Net zoals velen erover denken was ADHD voor mij een mode-etiket voor drukke en lastige kinderen. Nu was ik misschien een lastige puber, maar de link met ADHD heb ik nooit kunnen leggen. Enige tijd geleden kreeg ik echter van mijn dochter een boek te leen over ADHD bij volwassenen (‘aandacht, een kopzorg’) en na één hoofdstuk lezen dacht ik al, dit boek móet over mij gaan, één brok herkenning. Een bezoek aan de huisarts en aansluitend uitgebreid psychologisch onderzoek gaven uitsluitsel: ADHD. Met de nodige hulp en medicatie komen de vervelende symptomen inmiddels steeds meer onder controle, al blijven mijn impulsiviteit en concentratie een probleem.

De diagnose ADHD leveren me in ieder geval inzicht en een verklaring op voor mijn soms turbulente leven en de onrust die ik al van kinds af aan voel. Met het etiket ADHD kan ik leven, al merk ik dat er door sommigen fnuikend op wordt gereageerd, alsof het een verzinsel is, een excuus om fouten te kunnen maken. Het zij zo.

Momenteel gebruik ik Wellbutrin XR 300 en dat wordt nog aangevuld met methylphenidaat (Ritalin/Concerta) of dex-amfetamine en krijg ik cognitieve gedragstherapie. Maar goed, tot zover scheiden en ADHD, ik was even de weg kwijt laten we maar zeggen. De inspiratie en zin om te bloggen komen langzaam weer terug en dat is fijn.

Verwarring..

Verward door gevoelens
dan weer opluchting
of tomeloos verdriet
soms zie je helder
maar ook niet
dan weer energie
zon, levenslust
dan weer leeg
uitgeblust
tranen van geluk
van verdriet
alles opeens duidelijk
soms ook niet
verwarring…

Loslaten…

Loslaten,
je kunt het niet voor een ander doen
Loslaten,
leef je eigen leven, niet dat van een ander
Loslaten,
door vast te houden aan het mooie
Loslaten,
door niet terug te kijken naar wat was
Loslaten,
door vooruit te zien
Loslaten,
door open te staan voor het nieuwe
Loslaten,
door het mooie te herinneren
Loslaten,
door het foute te accepteren
Loslaten,
hou dat vast..

Vincent..

rain-house[1]Ik ben net wakker, pak m’n 1e kop koffie die dag, open de gordijnen en zie dat de regen met bakken uit de hemel komt. Maar gelukkig, ik heb lekker een vrije dag, hoef nergens naartoe en dus een mooie gelegenheid om een boek, dat me al weken vanuit de boekenkast ligt aan te staren, in één adem uit te lezen.

Ik ben normaliter niet zo’n lezer, maar nu ik een dag vrij heb, vrouw en kinderen weg zijn is dat een mooie gelegenheid. Ik pak het boek, gooi mijn benen op de bank en sla het boek open. De bel gaat en ik kan de vloek die ik in gedachten had nog net inslikken. Geërgerd sjok ik naar de voordeur en als ik de deur open doe zie ik een jongeman van een jaar of 20 voor me staan. Vlot type met een zwart windjack aan en een zwarte map onder de arm. “Goedemorgen meneer, sorry dat ik u stoor, maar ik ben bezig met een onderzoek, en…” Ik steek m’n hand op en voordat de jongen verder kan gaan wijs ik op de sticker die op de voordeur prijkt en waar te lezen valt “GEEN COLPORTAGE”. “Doe geen moeite” zeg ik, “Ik wil niks, ik koop niks en het is zonde van je tijd” Maar deze jongen is niet van plan om zich weg te laten sturen, vastberaden begint hij weer: “Meneer, ik begrijp uw reactie, maar mag ik u toch vragen mij 2 minuten aan te horen? Het is belangrijk en ik hoop echt dat u even wilt luisteren naar wat ik te zeggen heb” Onbewust kan ik mijn lach niet onderdrukken. Enerzijds omdat ik ooit als knul van 18 zelf een poosje als colporteur voor een boekenclub heb gewerkt en ook omdat deze jongen, ondanks de verkleumde en verregende staat waarin hij verkeert en al enige tijd buiten moet hebben gelopen, toch op een bepaalde manier mijn interesse weet te wekken. Ik strijk m’n hand over m’n hart en zeg: “kom maar even binnen, het is zulk slecht weer” De jongen volgt me naar de woonkamer. “Ga zitten”, zeg ik en ik wijs hem een stoel aan de eettafel. “Koffie?” vraag ik…”Graag meneer”. Kijk, nog beleefd ook denk ik bij mezelf. Ik loop naar de keuken en ik schenk voor de jongen en mezelf een kop koffie in. Terugkomend uit de keuken zie ik dat hij zijn map op tafel heeft gelegd en met een mismoedige blik naar de map zit te staren. Ik zet de mok koffie voor hem neer en ga tegenover hem zitten. Nu kan ik de knul pas goed bekijken en ik zie een open gezicht dat vriendelijkheid uitstraalt, maar tegelijkertijd heeft hij iets triests over zich. “Nou, vertel, wat voor belangrijks wil je met me delen?” vraag ik hem enigszins spottend.

Mijn vader heb ik nooit gekend en ik wist niet beter dan dat hij om het leven gekomen was bij een auto-ongeluk..

“Het gaat om mijn vader” begint hij zijn verhaal, “Mijn moeder was ernstig ziek en is 2 maanden geleden overleden. Mijn vader heb ik nooit gekend en ik wist niet beter dan dat hij om het leven gekomen was bij een auto-ongeluk, vlak na mijn geboorte. Na haar dood ben ik er echter via familie achter gekomen dat hij nog leeft. Mijn vader en mijn moeder zijn vlak na mijn geboorte gescheiden en mijn moeder en ik zijn verhuisd naar Italië waar zij een baan kreeg aangeboden destijds. 3 jaar geleden zijn we teruggekomen naar Nederland omdat mijn moeder ernstig ziek werd en ze graag hier wilde sterven” Hij neemt een slok van zijn koffie en ik zie dat zijn hand beeft. “Rustig aan” stel ik hem gerust. “Neem je tijd, ik luister nog steeds” Na nog een slok vertelt hij verder: “Ziet u, mijn moeder had destijds geen contact met haar familie door iets dat in de familie gebeurd was, en de familie heeft mijn vader nooit gekend. niemand van haar familie weet hoe hij heet, waar hij vandaan komt en waar hij nu is. Tijdens de begrafenis echter kwam er een man naar me toe die me vertelde dat mijn vader nog leefde en hier in het dorp moest wonen. Ik heb dus alle informatie die ik over mijn vader heb opgeschreven en ik deel mijn verhaal nu met iedereen in het dorp hier in de hoop op nieuwe aanwijzingen die me helpen mijn vader terug te vinden” “Wat weet je van je vader?” vroeg ik hem. “Niet veel” vervolgde hij, “Hij moet ongeveer 45 jaar zijn en ik weet dat hij destijds bij een grote oliemaatschappij werkte en veel reisde voor zijn werk” Ik stak mijn hand op ten teken dat hij even moest zwijgen. Ik moest wat ik zojuist gehoord had even verwerken. Toen ik enigszins bekomen “kon ik alleen maar uitbrengen “Vincent?”

 Voorzichtig sloeg hij de kaft om en bekeek de eerste pagina waar een oude foto met daarop een man, vrouw en baby’tje..

De jongen keek me verbijsterd aan en stamelde “H..Hoe weet u mijn naam”? De grote ogen die hij opzette bij het horen van zijn naam deden komsich aan en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Zonder verder iets te zeggen stond ik op en liep naar het dressoir in de woonkamer waar ik uit de onderste la een vergeeld foto-album pakte. Ik liep terug naar de eettafel en legde het album voor hem neer. Vragend keek hij me aan, maar voor hij iets kon zeggen zei ik “Sla dit album maar eens open en blader er eens in”  Voorzichtig sloeg hij de kaft om en bekeek de eerste pagina waar een oude foto met daarop een man, vrouw en baby’tje keurig in fotohoekjes was ingeplakt. “Maar, maar…dat is mijn moeder!” Ongelovig en met grote ogen keek hij mij aan. “Klopt” zei ik, en die baby? Dat ben jij..” “Papa?” vroeg hij verbaasd.. IK stond op, liep naar hem toe en legde een hand op zijn schouder. “Welkom thuis jongen, welkom thuis..” zei ik zacht. De tranen biggelden inmiddels over mijn wangen. Hij stond op, keek me even diep in mijn ogen en hij vloog me snikkend in de armen…

Hé pestertje!….

Jij bent zo cool
met je stoere vrienden
Samen trekken jullie ten strijde
tegen de vermeende zwakke
Je wilt ze laten voelen
hoe stoer en sterk jij bent
jij met je slaafse apostelen
Maar voor jou nu
ligt een dode mens
Geen toekomst meer,
geliefden achterlatend,
intens verdrietig treurend
Kapot gemaakt door jou
jou en jouw stoere volgers
Wees maar trots op jezelf,
heb plezier, leef, ga uit
Je beseft nog niet
dat het voor jou te laat is nu
Want wat je ook doet voortaan,
wat je ook bereikt in honderd jaar,
jij maakte levens kapot,
zonder geweten,
er is geen weg terug meer, klaar
Ik ben niet zoals jij,
ook mensen zoals jij kan ik vergeven
Gemeenheid, haat, ik ken het niet
in tegenstelling tot jou en je stoere vrienden
laat ik mensen leven..

Beleef..

Ziekte, pijn, verdriet
ze zijn er wel, altijd
Maar wandel nu eens buiten
snuif de lentegeuren op
Hoor de vogels nu toch zingen
laat de zon z’n gang eens gaan
Adembenemend mooie kleuren
Beleef intens die vrolijkheid
en besef dan dat je leeft,
Je leeft nu, vandaag
Zorgen even aan de kant,
dat wilde je zo graag

Lentespinsel..

Zonnestralen verdringen
de tranende ochtenddauw
Ontluikende krokussen
die parmantig en vrolijk,
hun trotse kleurenpracht tonen
Een zoet parfum van lentegeuren
dat de koele ochtendlucht vervult
Ontwakende schoonheid, lentekleuren
de einder in nevel gehuld
Blij zingende vogels,
zich nestelend in het zonlicht,
op vers geknopte bomen
Eindelijk is het zover,
laat die lente maar komen..

Gastblog: Open brief van een bijstandsmoeder

Geachte Politici van Nederland,

Mag ik me even aan u voorstellen? Mijn naam is B. IJstandsmoeder, reeds 2 jaar maak ik gebruik van uw zogeheten sociale vangnet, waar ik niet meer uit dreig te komen, waarvoor mijn dank… voor het vangnet dan uiteraard.

Nu zijn er toch een paar vraagjes waarop ik het antwoord maar niet kan vinden, wellicht dat u er uw lumineuze licht over kunt laten schijnen, bij mij werkt de verlichting namelijk niet meer omdat ik ben afgesloten van gas en licht. Vervelende situatie zult u zeggen, maar ik durf te wedden dat voor ik met mijn verhaal klaar ben u zult denken, dat kan toch niet in Nederland?

3 a 4 jaar geleden dacht ik in een goede relatie te zitten, met wat achteraf een pathologisch leugenaar bleek te zijn, die mij met een behoorlijk pakket schulden achterliet. Ik moest mijn bedrijf beeïndigen, vond werk maar al snel kwamen er nog veel meer schulden boven water waar ik geen weet van had waardoor ik ook mijn baan kwijtraakte. Ik probeerde zo goed en kwaad mogelijk in mijn levensbehoefte voor mij en mijn 3 dochters te voorzien, zover dat ging met her en der wat werk aan te pakken. Maar met een torenhoge particuliere onderhuur omdat er geen sociale woningen beschikbaar waren werd de situatie onleefbaar en onmogelijk. Eindelijk kwam er, dacht ik toen, licht aan het einde van de tunnel in de vorm van een sociale huurwoning, waardoor ik mij kon inschrijven voor een WWB uitkering.

2 jaar geleden klopte ik bij de gemeente aan voor een schuldhulpverleningstraject met mijn nieuw verkregen WWB uitkering, doordat er echter een CJIB boete openstond vanwege het rijden in andermans auto die onverzekerd bleek te zijn, kon dit traject niet worden opgestart. Omdat er openstaande schulden bij de belastingdienst zijn, krijg ik geen huurtoeslag, zorgtoeslag of kindgebonden budget uitgekeerd omdat dit rechtstreeks met de openstaande schuld wordt verrekend. Ik weet niet of u enige notie heeft hoe de verhoudingen tussen brutohuren en WWB uitkeringen liggen, maar er zit een klein gapend gat als ik mijn vaste lasten moet betalen.

CJIB boete is hierdoor niet in te lossen, omdat er geen afloscapaciteit aanwezig is, en schuldsanering is niet op te starten zolang de CJIB boete nog openstaat. De belastingschuld kan pas bevroren worden als het schuldhulpverleningstraject is opgestart. Wat niet kan door die CJIB boete. Zo dwaal ik dus al 2 jaar doelloos rond tussen een budgetbegeleider, woonbegeleider, DSZW consulent en nog een aantal hulpverleners. Doordat de schuldeisers toch wel ietwat ongeduldig werden omdat er geen regelingen getroffen konden worden, omdat er geen afloscapaciteit aanwezig is (zie stukje CJIB en toeslagen) begonnen zij met beslagleggingen. Het toen al minimale bedrag werd tot ver onder het bestaansminimum teruggebracht. Mijn jongste dochter werd door de onleefbare situatie uit huis geplaatst door jeugdzorg. Ten einde raad heb ik mezelf een half jaar geleden onder beschermingsbewind laten plaatsen, hopende dat hiermee doorbraken konden worden geforceerd.
Mijn dochter was inmiddels godzijdank door jeugdzorg teruggeplaatst. Echter de bewindvoerder die mij was toegewezen heeft grove fouten gemaakt, en was nalatig in het nakomen van zijn afspraken richting mij en schuldeisers waardoor er nu ook weer en verzoek bij de rechtbank ligt voor aanvraag van een andere bewindvoerder en er totaal geen progressie is in het traject. Ik kom rond van 40 euro per week met mijn jongste dochter van 13 jaar, lopen onverzekerd rond omdat hier de middelen niet voor zijn, er hangt inmiddels een opeisbaar vonnis van de CJIB boete boven mijn hoofd (detentie) en nog is er geen zicht op verbetering. Dus ik kan ook nog eens ieder moment van mijn bed worden gelicht om een detentie uit te gaan zitten. Benieuwd of jeugdzorg mijn dochter dan nog bij me zal laten wonen.

Ik ben geen type om stil te zitten, heb mijn eigen problemen gebruikt als opstapstenen naar een nieuw begin. Ben sociaal erg betrokken ben en wil graag weer aan het werk maar dit is door de omstandigheden en veelheid aan afspraken met hulpverleners praktisch onmogelijk. Toen deed zich de mogelijkheid voor om 1 dag per week bij een bedrijf in mijn oude vakgebied te gaan werken in ruil voor opleiding/bijscholing, omdat ik me netjes aan de regelgeving WWB houd heb ik hier vooraf toestemming gevraagd. Schertst mijn verbazing dat dit werd afgewezen omdat dit verloning in natura zou inhouden en hier geen toestemming voor werd gegeven omdat ik beschikbaar moet zijn voor de arbeidsmarkt.

Nu weet ik niet hoe groot u de kans acht, dat ik na 2 jaar WWB op zeer korte termijn weer zal kunnen deelnemen in de betaalde arbeidsmarkt, maar als alternatief werd door de gemeente geopperd dat er ook vrijwilligerswerk mogelijk is. Nu vraag ik u, wordt eigen initiatief om eruit te komen nu gestimuleerd of afgewezen.

Nu is mijn dringende vraag, is er een routebeschrijving door dit doolhof van dichte deuren in de regelgevingen of weet u iemand met een breekijzer waardoor ik eindelijk een start kan gaan maken met het inlossen van mijn schulden en weer een normaal leven op kan bouwen? De lange adem begint inmiddels wat hyperventilatieverschijnselen te vertonen.

Met vriendelijke groet,

B. IJstandsmoeder

Geweldenaar…

Jij was dat toch, die geweldenaar
pronkend met je arrogante veren
de allesweter klaar met antwoorden
met oplossingen altijd overal?

Wat is daar van over nu,
zeg eens opschepper
weet je nu het antwoord ook,
heb je de oplossing al klaar
of moet je ook toegeven
dat je gewoon van niets weet?

Moet je gewoon nu net als anderen
afwachten en toezien,
bekennen dat je niets meer bent,
dan een pion, een rommelaar?

Kom dan met je oplossing,
kom dan met je antwoord
wees een vent en zeg het maar..

Hou Fleur in je leven….

Fleur Bloemen

Fleur Bloemen

De dood van de 15-jarige Fleur Bloemen uit Staphorst heeft veel veroorzaakt. De tiener sprong op 11 december voor de trein. Onder de ogen van klasgenoten. Vlak voor de school zou beginnen. De school waarop ze werd gepest. Waar ze niet meer heen wilde. Ze wilde wel door met haar familie, maar niet met het leven op school. Uiteindelijk koos ze voor een wanhoopsdaad. Zag in de overweg de enige uitweg. Een citaat uit haar schriftje maakt wel duidelijk hoe wanhopig ze was. ‘Ik kan er niet meer tegen. Ik wil hier weg. Voorgoed!’

Hoe triest kan het zijn dat iedereen slechts een ogenschijnlijk vrolijk, open, lief en behulpzaam meisje heeft gezien. Iemand die geen enkel signaal had afgegeven dat ze de strijd wilde staken. En toch was dat het geval. Achter de façade van haar vriendelijke gezicht met glinsterende pretogen ging een stille strijd schuil. Een gevecht dat ze niet heeft kunnen winnen…

Pestverhalen zijn zo pijnlijk herkenbaar. Voor mij en velen met mij helaas. Ik ben er vreselijk depressief door geweest. Heb ook aan zelfmoord gedacht. 

Er ging een golf van verontwaardiging en afschuw door het land. Vreselijk vonden we het allemaal. De pesters moesten aangepakt worden. In de cel gestopt omdat ze iemand bewust de dood hadden ingejaagd. Het AOC Terra in Meppel heeft een onafhankelijk onderzoek ingesteld. Iedereen hoopte dat de stille tocht voor Fleur de laatste zou zijn. IJdele hoop, we blijken weinig van haar zinloze dood te hebben geleerd. Er verschijnen wekelijks nieuwe berichten over zelfdodingen. Vaak kennen we de achtergronden niet eens. Heel soms krijgen we echter een kijkje achter de schermen. Komen we te weten wat de trieste redenen zijn geweest. Zoals in het geval van Fleur…

De schreeuw om actie neemt ondertussen steeds grotere vormen aan. De zin ‘ook ik ben een slachtoffer van pesten’ verschijnt bijna dagelijks in onze mailbox. Komt uit alle hoeken van Nederland. Met daaraan de vraag gekoppeld of wij niet iets kunnen betekenen. Je wilt wel maar vraagt je af wat. Heel erg lang hebben we niet hoeven nadenken. Omdat vanuit het onderwijs zelf het voorstel kwam er iets mee te doen. Het project Hou Fleur in je leven was geboren.

Inmiddels zijn de plannen zo ver gevorderd dat er gastlessen over pesten en de gevolgen daarvan worden georganiseerd. Ook bestaat de mogelijkheid dat er les-opdrachten worden samengesteld en ligt het in de bedoeling een jaarlijks terugkerende prijs in het leven te roepen. Van Eddy en Anneke Bloemen hebben we inmiddels toestemming gekregen om deze prijs de Fleur Bloemen Award te noemen.

De start van het project vindt in de provincie Groningen plaats. Op het Dollard College in Winschoten om precies te zijn. Omdat zij als eersten het verhaal Als alleen de dood een vluchtweg biedt op het weblog van Nanklo Kiel: Webjournaal.com en het gedicht Fleur Bloemen, einde van een boeket  op dit Blog hebben gebruikt. Om het in de klas te bespreken en er een opdracht aan vast te koppelen. Die luidde kort en bondig. Reageer op het verhaal of maak zelf een gedicht. En dat deden de leerlingen.

We hebben de inzendingen beoordeeld en uiteindelijk een winnaar gekozen. Die maken we tijdens de Week tegen het Pesten (4 t/m 8 februari) bekend. Dat zal eerst via Webjournaal,  het weblog Wereldse en minder wereldse zaken van Paul Zeeman en uiteraard het Dollard College gebeuren. Aansluitend wordt een persbericht naar de media gestuurd.

De familie Bloemen heeft haar volledige steun aan het project toegezegd. Vooralsnog van een afstandje omdat het verdriet nog te diep zit. ‘Maar op termijn willen we er zeker wel wat meer mee doen. Het zou in ieder geval mooi zijn als dit geweldige initiatief landelijk wordt opgepikt’, zegt Eddy Bloemen. Wij hopen het met hem. We hebben namelijk veel handen nodig. Al was het alleen maar omdat één hand alleen geen lawaai kan maken…

Kerstmis, feest der krankzinnigheid..

De Amsterdamse wethouder Eric van der Burg stelt voor om 2e kerstdag, 2e paasdag en 2e pinksterdag maar helemaal af te schaffen en deze als reguliere vrije dagen terug te geven en eerlijk gezegd vind ik dat nog niet zo’n gek idee.

Want wat is kerstmis eigenlijk? Ik begrijp de oorspronkelijke viering wel, dat is het probleem niet, maar voor heiden-extremisten zoals ik is kerstmis niets anders dan 2 dagen per jaar waarvoor je het kerstterrorisme in supermarkten, delicatessenwinkels en winkelstraten moet doorstaan om je 2 dagen vol te vreten en smakken geld uit te geven aan geplande gezelligheid.

Kerstmis is ook het feest van de valse sentimenten, familieleden die elkaar niet kunnen luchten of zien en ‘gezellig’ samen kerstmis vieren. Begrijp me goed, het is leuk, gezellig om met mensen die je na aan het hart liggen een of meer leuke dagen door te brengen, met elkaar te eten en een wijntje te drinken, maar waarom moet dat persé op deze 2 dagen?

Zie de meubelboulevards, de Ikea’s, de keuken- en sanitairshowrooms. Complete mensenmassa’s, bestaande uit soms complete families, inclusief opa en oma, en maar sjokken, voelen en vooral niet kopen. Natuurlijk niet, want we hebben geen geld,  maar ja dat kerstshoppen is toch zó leuk?

Dan geven we massa’s geld uit, voor de vele boodschappen, de kerstcadeautjes, de feestkleding en ga maar door. Als ik dan in de rij sta voor de kassa in de supermarkt en die hele transportband ligt afgeladen met alleen maar mijn boodschappen, dan probeer ik me altijd een beetje onzichtbaar te maken, schaam ik me daar zelfs voor. Vele honderden euro’s worden er in de meeste gezinnen jaarlijks aan dit ‘feest’ gespendeerd. Wel nadat we ons geweten hebben afgekocht door een tientje aan Serious Request te geven en 2 euro met een gul gebaar in de collectebus van Jantje Beton te hebben gedaan.

Kerstmis heeft niets meer te maken met de geboorte van Jezus, althans, ik durf te wedden dat de overgrote meerderheid van onze bevolking niet eens weet wat kerstmis is, laat staan dit om die reden viert en eerlijk, voor mij ook niet. Los van de waanzin van kerst is het al heel vreemd dat we kerstmis kennelijk nodig hebben om aan naasten te laten weten dat we het fijn vinden dat ze er zijn, terwijl we de rest van het jaar het telefoonnummer of adres van diegenen vergeten zijn.

Kerstmis is naar mijn bescheiden mening een vorm van volksvermaak, geplande gezelligheid…

Als ik op het afgelopen jaar terug kijk, zijn die momenten voor mij het mooist en waardevolst geweest, die vanuit spontaniteit zijn ontstaan, dat onverwachte etentje met vrienden, ontstaan uit een toevallige ontmoeting, of de keren dat ik in de auto stapte en 200 km ver reed om iemand te bezoeken die ik al jaren niet gezien had.. Dát zijn voor mij mijn kerstmissen en die vinden plaats van januari tot januari.

Proost!

Voor mijn volgers…

Terwijl de laatste kerstboodschappen in huis zijn, ik de jaarlijkse kerst-supermarktterreur heb overleefd en de laatste werkzaamheden voor kerst (bijna) zijn afgerond vond ik het tijd om mijn kerstgedachten te delen.

2012 is voor velen, ook voor mij een roerig jaar geweest met leuke en minder leuke dingen. Ik probeer positief in het leven te staan, dus alle mindere dingen beschouw ik hiermee als afgedaan, geweest, over… Klaar om verder te gaan.

Dan maar liever de positieve zaken:

Op de eerste plaats: ik leef! Je staat er niet altijd bij stil, vindt het vanzelfsprekend dat ’s avonds de zon ondergaat, en deze ’s morgens weer opkomt, dat je de koelkast opentrekt en dat die gevuld is met eten, lekkers en drinken, dat je in je auto stapt, de sleutel omdraait en je weg kunt rijden.   Het lijkt vanzelfsprekend dat je ademhaalt, dat je hart klopt en dit ook blijft doen, maar als je er over nadenkt, gebeuren er dagelijks dingen die er voor zouden kunnen zorgen dat dit stopt. Ziekte, ongelukken, moord en doodslag komen allemaal voor, ook in jouw stad of dorp dus is het leven vanuit die optiek gezien al heel bijzonder.

Dit jaar was voor mij, in meerdere opzichten, het jaar van de verandering, leuke en minder leuke gebeurtenissen, maar ik heb het doorstaan, heb beleefd en geleefd. Met name de laatste 3 maanden waren voor mij bijzonder, nieuwe wegen ingeslagen, anders denken en meer voelen, alle richtingen op. Bijzondere mensen ontmoet, in real life, maar ook via social media. Nieuwe dingen gedaan en ik ben meer socialer gaan denken en handelen.

Daarom, iedereen die mij afgelopen jaar heeft geholpen te overleven, die aardig voor is geweest, van me heeft gehouden, me heeft laten merken dat ik belangrijk voor je ben, me op wat voor manier dan ook heeft geholpen, me dingen heeft helpen inzien en iedereen die mijn leven meer de moeite waard heeft gemaakt: DANKJEWEL!

Om jullie te bedanken heb ik een gedichtje geschreven:

Dank je mooi mens,
je liet me leven,
maakte me blij
Hield van me,
hebt me gegeven,
mijn zorgen even voorbij
Ik heb de zon gezien, voelde de regen,
heb gelachen en gehuild
Maar wat er ook gebeurde,
ik kwam jou telkens tegen
Welk verdriet of welke zorgen ik tegenkwam,
daar was jij weer, altijd geduldig,
altijd lachend, altijd oprecht,
altijd behulpzaam, altijd was jij daar.
Weet: het is door mij gezien,
ik heb het gemerkt en gevoeld.
Weet ook, ik sta altijd voor jou klaar!

Ik wens jou mooie kerstdagen toe met veel warmte, gezelligheid en liefde..

Door mijn dochter…

A dad is someone who wants to catch you before you fall but instead picks you up, brushes you off, and lets you try again. A dad is someone who wants to keep you from making mistakes but instead lets you find your own way, even though his heart breaks in silence when you get hurt. A dad is someone who holds you when you cry, scolds you when you break the rules, shines with pride when you succeed, and has faith in you even when you fail…

Zinvol geweld…

1214_newtown-womanOver wat de schutter moet hebben gedreven om in Newtown Connecticut 22 jonge kinderen en 5 volwassenen in koelen bloede en van dichtbij af te slachten zullen we nooit weten, alle onderzoeken ten spijt.

Feit is dat 27 onschuldigen dit jaar en voortaan nooit meer kerst zullen vieren of de zon zullen zien opgaan maar gewoon dood zijn. Deskundigen vallen over elkaar heen om een oorzaak te vinden, om behalve de schutter de echte schuldigen aan te wijzen.

Het massale wapenbezit onder burgers in de Verenigde Staten? Ach, het verbieden van wapens zal veel slachtoffers schelen, maar iemand die van plan is een dergelijke gestoorde daad te verrichten zal ook dan aan wapens kunnen komen.

Verloedering van de maatschappij, gebrekkige opvoeding of de crisis dan? Ik weet het niet…

Het maakt ook niet meer uit.

De maatschappelijk discussie is nu weer opgelaaid en zal net zo hard weer uitsterven tot het volgende schietincident.

We hebben het over zinloos geweld, maar is elke vorm van geweld niet zinloos? Alsof welke oorlog, welke schietpartij of welke mishandeling dan ook ooit iets zinvols heeft opgeleverd.

Stille tochten? Prachtig gebaar tot het volgende incident over 2 dagen.

Ik vrees ook dat er geen oplossing is, dat het een terugkerend fenomeen is en blijft. Ook ik heb die oplossing niet en kan werkelijks niets zinnigs bedenken, anders dan bij dit geweld stil te staan. Als iemand de oplossing naar aanleiding van de schietpartij in Newton weet en daardoor zo geraakt is dat die oplossing in zijn brein opwelt dan hoor ik het graag, dan is er sprake geweest van zinVOL geweld, hoe triest ook.

In de tussentijd laat ik het erbij om de 27 slachtoffers uit Newtown een gezicht en een naam te geven.

Misschien is het een mooi gebaar de foto’s van de slachtoffers uit te printen en stuk voor stuk een plaatsje te geven in uw rijk versierde kerstboom en al die prachtig glimmende kerstballen in de prullenbak te flikkeren? Nee, ook dat zal niet helpen, maar U snapt misschien de symboliek ervan, ik ben gewoon kwaad. Kwaad omdat ik de slachtoffers van dit en ander geweld alleen maar excuus kan aanbieden dat ik of anderen de oplossing niet op tijd hebben gehad om hun dood te voorkomen. Dus:

charlottebaconCharlotte Bacon (6)

Daniel Barden (7)

rachel davinoRachel Davino (29)

oliviaengelOlivia Engel (6)

josephinegayJosephine Gay (7)

dawnhochsprugDawn Hochsprung (47)

dylanhockleyDylan Hockley (6)

geen foto beschikbaarMadeleine Hsu (6)

catherinehubbardCatherine Hubbard (6)

chasekowalskiChase Kowalski (7)

nancylanzaNancy Lanza (52)

jesselewisJesse Lewis (6)

anamarquezgreeneAna Marquez-Greene (6)

jamesmattioliJames Mattioli (6)

Sandy Hook ShootingGrace McDowell (7)

anne-marie-murphy-420Anne Marie Murphy (52)

Family handout photo of Emilie ParkerEmilie Parker (6)

jackpintoJack Pinto (6)

noah-pozner-420Noah Pozner (6)

victim-previdiCaroline Previdi (6)

Connecticut School Shooting VictimsJessica Rekos (6)

avirlle-richman-420Avielle Richman (6)

Connecticut School ShootingLauren Rousseau (30)

Connecticut School ShootingMary Sherlach (56)

victoriosotoVictoria Soto (27)

BenjaminWheelerBenjamin Wheeler (6)

geen foto beschikbaarAllison Wyatt, 6

Sorry dat ook ik jullie niet kon helpen jullie dood te voorkomen, rust zacht…

Het ‘vergeten’ verhaal van de machinist…

128222

Bij collega Nanko Kiel van Webjournaal.com kwam vandaag een reactie binnen op het verhaal over de zelfmoord van Fleur Bloemen>

Een heftige reactie, die we u niet willen onthouden.

Onderstaand treft u een uittreksel van deze reactie aan:

Lieve Fleur,

‘Als klein jongetje speelde ik op zolder met een trein. Mijn vader had een heel groot complex gebouwd met alles er op en er aan. Ik vond het prachtig als alles in beweging kwam. De lampjes en de piepkleine huisjes gingen branden en de locomotieven de wagons vooruit trokken. Urenlang kon ik er doorbrengen en hoewel ik nog maar een jaar of zes was, stond het voor mij als een paal boven water. Ik zou later treinmachinist worden. En dat gebeurde dan ook.

 Ik heb het altijd een prachtig vak gevonden. Mensen van de ene naar de andere plek vervoeren. Zorgen dat iedereen op tijd op zijn werk kon zijn. Op visite kon gaan bij ouders, kinderen, kleinkinderen of gewoon een dagje uit. Het had echter ook zijn schaduwzijde. Als er weer een geval bekend werd van iemand die voor een trein was gesprongen sloeg de schrik me om mijn hart. Slapeloze nachten had ik er van. Omdat je niet wist wat het met je zou doen als het je zelf zou gebeuren. Als jouw voortdenderende trein als eindstation zou worden gebruikt voor een leven dat geen uitweg meer zag.

 Mijn God Fleur, wat zou ik er veel voor over hebben gehad om je eerder te mogen leren kennen. Voor je een bekende Nederlander werd. Te kunnen begrijpen wat er in je om is gegaan. Je te kunnen behoeden voor die fatale sprong. Ik kan er echter niets meer aan veranderen. Mijn hart gaat uit naar je familie. Ik wens ze veel sterkte. Mijn hart gaat ook uit naar jou. Dat je in vrede moge rusten. 

De gehele reactie kunt u lezen op de Blog van Nanko Kiel: WEBJOURNAAL.COM

Schrijven geeft ruimte.. | Gastblog door Angelic

door: Angelic | http://www.praktijkmanipura.nl

Ik heb gemerkt dat het schrijven over wat mij bezig houdt, mij goed doet. Schrijven in mijn dagboek heeft voor mij altijd al een helende werking gehad. Maar om mijn gevoelens te delen met anderen, of het nu op papier of mondeling is, was voor mij erg lastig.

Als onderdeel van mijn overlevingsstrategie heb ik geleerd om mijn gevoelens, verdriet en pijn niet met anderen te delen. In de afgelopen 2 jaar ben ik steeds meer gaan ervaren dat dit een groot struikelblok is voor mij.

Sinds mijn herinneringen aan seksueel misbruik weer omhoog zijn gekomen, heb ik mezelf nog meer afgesloten dan ik al deed….met name binnen vriendschappen en relaties. Die periode is voor mij heftig geweest. Vooral omdat ik de intense eenzaamheid die ik als klein meisje voelde, dubbel zo hard terug kreeg tijdens het proces dat ik doormaakte. Dit kwam vooral, als ik er nu zo op terug kijk, vanwege het feit dat ik niet genoeg kon/wilde delen en niet duidelijk genoeg was in wat ik nodig had tijdens mijn verwerkingsperiode.

Onvoorwaardelijk liefde was voor mij onbekend terrein. Ga er dus maar aan staan als mensen je die liefde willen geven en je niet weet hoe je het moet ontvangen. Ik heb als kind al vroeg geleerd om mezelf onzichtbaar te maken. De vele geheimen die ik met me meesleurde hebben ervoor gezorgd dat ik als kind niet sprak over wat er in mij omging.

Het mooie van de afgelopen periode is vooral dat ik mezelf heel intens heb leren kennen. Ik heb geleerd vriendjes te worden met mezelf, heb verwachtingen van anderen durven loslaten en heb geleerd dat (onvoorwaardelijk) houden van jezelf echt een must is in het leven.

En wow, wat is het een gaaf gevoel dat ik steeds vrijer durf te worden in het wèl delen van mijn gevoelens! Geheimen hoeven geen geheimen meer te zijn, wat een bevrijding! De Facebookpagina “Praten over seksueel misbruik” die mijn dochter en ik hebben opgezet en de openheid over mijn verleden op mijn site “praktijkmanipura.nl” illustreren dit op een mooie manier.

Het niet mogen praten over geheimen heeft bij mij veel blokkades veroorzaakt. Ik vind het dan ook belangrijk om anderen te laten weten hoe bevrijdend “delen” kan zijn. Het is natuurlijk niet zo dat ik met mijn verleden te koop wil lopen. Mijn verleden hoort bij mij en gaat inhoudelijk niemand iets aan.

Ja, ik ben als kind beschadigd geraakt, maar het is nooit te laat om die beschadigingen te helen. Hoe moeilijk die weg soms ook is…
Ik heb gemerkt dat het verwerken van het verleden en het vrij en open met geheimen om kunnen gaan voor iedereen belangrijk is, iets dat gelukkig steeds meer mensen zich lijken te gaan realiseren.

Ook na een moeilijke kindertijd verdienen we allemaal een liefdevol volwassen leven waarin we leren accepteren, delen en helen!

Ik ben mijn gezin en alle mensen die mij de afgelopen periode hebben gesteund en geholpen om mijn verleden een nieuwe plek in mijn leven te geven enorm dankbaar. Ook een bedankje voor Nico, mijn coach. Hij begeleidt mij op het gebied van het weer (echt) durven toelaten van intimiteit in mijn leven en het helende stuk hierin met betrekking tot het misbruik. Het liefhebben zonder je buiten jezelf te plaatsen is nog een mooie uitdaging.

Ik ben enorm dankbaar voor het feit dat ik –door mijn ervaringen en de verwerking daarvan- kennis heb mogen maken met het werk dat ik nu doe.

Elke keer als ik onvoorwaardelijke liefde mag doorgeven via een healing, “heel” ik zelf ook. Die liefde krijgt steeds meer ruimte in mijn leven. Wat een prachtige wisselwerking en een immens mooi cadeau van het universum is het om anderen te kunnen helpen bij “hun” bewustwordingsproces.

Kortom; ik ben dankbaar voor wat er op mijn pad heeft mogen komen. Vaarwel bitterheid, boosheid en rancune, welkom vergeving, acceptatie en onvoorwaardelijke liefde!

Liefs,

PS: De prachtige kaart die ik heb toegevoegd, kreeg ik toevallig net na het afronden van dit blog van mijn lieve zus Jackelin. Ik ben intens blij met haar onvoorwaardelijke steun, liefde en vooral haar geloof in mij. Dank je wel lieverd dat je er altijd voor me bent, Ik hou van je!

Tentenkamp ontruimd, Nederland empatisch failliet?

Agenten hebben het tentenkamp van uitgeprocedeerde asielzoekers in Den Haag ontruimd. De politie hield 21 asielzoekers en zeven sympathisanten aan. ‘Ze weigerden gehoor te geven aan het bevel tot ontruiming’, aldus de politie.
Enkele mensen hadden zich met stalen buizen aan elkaar vastgeketend. De politie heeft ze met een slijptol uit elkaar gehaald.
Na de ontruiming hebben medewerkers van de gemeente Den Haag de ongeveer tien tenten afgebroken. Volgens actievoerders is de ontruiming ‘agressief, lomp en onfatsoenlijk’ verlopen, maar Den Haag zegt dat de agenten ‘beheerst en ambachtelijk’ hebben opgetreden. Ook de politie spreekt van een rustig verlopen ontruiming.
De demonstranten kampeerden sinds 16 september op de Koekamp, vlakbij station Den Haag Centraal. De gemeente wilde dat ze vertrokken, omdat het permanente verblijf van de demonstranten in de winterkou een gevaar voor de gezondheid zou zijn. Ook zou het risico van ongeregeldheden bestaan en zouden er te veel mensen overnachten in het kampje.

De afgewezen asielzoekers en hun medestanders zeiden dat ze niemand schaadden en dat er geen ongeregeldheden waren geweest. Via de rechter hadden ze daarom geprobeerd de ontruiming te voorkomen, maar dat mislukte.
Tot zover de officiële lezing.

Op Twitter echter circuleren een tweet en een Facebookbericht van een ambtenaar van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, een zekere Leon Sinke, Teamleider Transitie, zoals dat met een mooi woord heet die dit in een ander perspectief stelt:

A-AG-2UCMAAokVr
Hier keuvelt de beste man samen met collega Gerard van Hulzen, relatiemanager bij hetzelfde Ministerie, hoe fijn het toch is om ‘die zwervers’ op te pakken en dat tentenkamp te mogen ontruimen, maar ook hoe jammer het is dat het maar 1 dag duurt.

Dat dit niet de eerste keer is dat Sinke getuigt van een rascistische inborst laat een eerder bericht van hem zien:

tweet feyenoord

U snapt dat de verontwaardigde reacties niet van de lucht zijn en dat de betrokken ambtenaar inmiddels op het matje is geroepen.
Inmiddels is de gewraakte tweet verwijderd, evenals het bericht op zijn Facebookpagina. En heeft de beste man ‘een soort van’ excuus gemaakt waaruit duidelijk is op te maken dat dit met tegenzin is geplaatst.
Als dit de teneur is waarin ambtenaren en justitie, kennelijk zonder enige wroeging, mensen die huis en haard hebben verlaten en feitelijk gewoon dakloos zijn, zonder pardon de straat op knikkeren, dan is het slecht gesteld met Nederland, een empathisch faillisement van Nederland
Voor wat betreft beide betrokken ambtenaren rest m.i. maar 1 oplossing: ontslag.
Laten we daarbij hopen dat ze dan hun aardse bezittingen, 2-onder-1 kap en nieuwe auto niet kwijtraken, niet afhankelijk worden van de voedselbank en niet in een tentenkamp hoeven te overnachten

Opvoeden, of symptoombestrijding?

De opvattingen m.b.t. het opvoeden van kinderen zijn de afgelopen decennia drastisch veranderd. Zelf ben ik opgevoed met duidelijkheid: ja = ja, nee = nee en op overtreding van de regels staan sancties. Simpel en voor eenieder te begrijpen.

Misschien ligt het aan mij, maar als ik om me heen kijk lijkt het wel of steeds meer ouders hun kinderen gewoon hun gang laten gaan in het kader van moderne vrije opvoeding. Zo zie ik hier om 23.00u ‘s-avonds kinderen van 12 op straat lopen en gebeurt het dat vriendinnetjes van onze kinderen op tijden aan de deur komen dat onze kinderen al in dromenland zijn.

Ook de intrede van social media, GSM, tablets en ander ‘communicatiespul’ zijn een groeiend probleem. Weinig ouders controleren wat hun kinderen uitspoken met de GSM of internet, maar kijk eens om je heen, lees eens mee en je ziet dat kinderen heel gemakkelijk alles “kut” vinden, alles “fakking lelijk” en het hebben over de “kk-politie”. Meisjes zijn bitches of hoeren en jongens zijn kk-lijers en wij? Wij vinden het allemaal wel prima, want ja zolang de kids lekker bezig zijn hebben wij ook tijd om met onze iPad aan de gang te zijn.

Praten met onze kinderen? In het gunstigste geval mailen we elkaar, communiceren we bij voorkeur via Facebook, sms-en we vanuit de keuken naar de kids dat het eten klaar is en Whats’appen we vanaf het toilet dat het toiletpapier op is. Kinderen worden niet meer opgevoed, maar volgestopt met apparaten om ze rustig te houden, voor bewustmaking is geen tijd, waarom ook, alles is toch op TV te zien? En de ouders zijn trots. Trots dat de kinderen zo heerlijk rustig zijn.

Intussen wordt een scheidsrechter geslagen, een grensrechter vermoord, een 14-jarig meisje springt voor de trein omdat ze gepest wordt, Badr Hari vindt dat hij het recht heeft om kerstmis thuis te vieren en reality-Barbie wil een 2e borstvergroting. Ofwel: geweld, criminaliteit en oppervlakkigheid, daar hebben we het over en met een percentage hoog opgeleiden in Nederland van ruim 37% zijn we kennelijk niet in staat om ogenschijnlijk eenvoudige problemen het hoofd te bieden.

Volgens mij liggen oplossingen niet in programma’s op scholen, campagnes voor onze kinderen, maar ligt de kern van het probleem veel dichter bij huis: de opvoeding, of liever: het gebrek aan opvoeding. Niet de kinderen moeten door middel van campagnes bewust gemaakt worden van het pesten en de criminaliteit op scholen, sportvelden en op straat, maar wij als ouders, wij als docenten van onze eigen kinderen.

Het is ONZE taak onze kinderen tot fatsoenlijke mensen te begeleiden naar volwassenheid, laten zien wat goed of fout is, hoe we met elkaar om moeten gaan en dat dagelijks monitoren. Wij als ouders staan als geen ander dicht bij onze kinderen, meer dan scholen of verenigingen. Totdat dat besef er is ligt Nederland massaal aan het opvoedinfuus en gaat wij door met wat we al jaren doen:  symptoombestrijding

Over de kook…

Mijn vrouw heeft onlangs haar voet gebroken en omdat ze de eerste tijd haar been omhoog moest houden, betekende dat automatisch regelmatig lezen en noodgedwongen voor de TV zitten.

Zo ontdekte ze al snel een kookzender, waarop gedurende de hele dag een diversiteit aan koks hun kunsten vertonen. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat zij (mijn vrouw dus) in korte tijd matig verslaafd raakte aan het bekijken van deze programma’s. Een van deze koks, de bekende TV-kok Rudolph van Veen, is hier regelmatig op te bewonderen, terwijl hij zijn kookkunsten etaleert.

Aangezien ik veel thuis werk en dan met mijn laptop aan tafel zit, zie ik het programma verder niet, maar hoor ik wel de man zijn kookkunsten verbaal kracht bijzetten en kan u melden: dat is niet bepaald een traktatie voor het oor. Wát heeft deze man een hoog schril stemmetje, dat regelmatig overslaat, zeg maar over de kook raakt, om in vaktermen te blijven. Even is dat wel te doen, maar na een uur begint dat knap irritant te worden kan ik u zeggen.

Misschien ligt het wel aan mij, maar feit is dat ik moeite heb met de concentratie als ik veel geluiden om me heen ontwaar, dus knap lastig. Overigens heb ik op de eerste verdieping van ons huis wel een heerlijk rustig kantoor ingericht, maar omdat ik iemand ben die een hekel heeft aan alleen zitten, zit ik toch vaker beneden aan tafel te werken.

Inmiddels is de rust in huis weergekeerd, mijn vrouw is weer aan het werk en de stem van Rudolph geselt niet langer mijn gehoorkanaal. Ergens ben ik wel blij dat ik dit allemaal heb doorstaan, want zoals in veel gezinnen het geval is, ontbreekt het hier ook vaak aan zin of tijd om op doordeweekse dagen uitgebreid te kokkerellen.

Maar niet sinds mijn vrouw gedurende 3 weken haar tijd grotendeels gevuld heeft met het bekijken van de kookprogramma’s, ze is helemaal losgeslagen: tassen vol exquise ingrediënten worden dagelijks de keuken binnengedragen om een van de vele recepten die ze in die 3 weken vergaard heeft uit te proberen. Zo is het al voorgekomen dat de sperciebonen zijn ingewisseld voor broccoli met knoflook en citroensap en de gehaktballen zijn verruild voor Gelakte varkensmedaillons met port-saliesaus.

Ik ga er maar van uit dat dit een tijdelijke bevlieging is, anders zal ik een bijbaan moeten zoeken om haar, overigens zeer gevarieerde en smakelijke maaltijdkeuzes, te kunnen bekostigen. Het zal zo’n vaart niet lopen: vooralsnog geniet ik er maar van en houdt ik mijn mond stijf dicht.

Toch een aardige kerel die Rudolph…

Van kind tot moeder…

Door Sandra Vogelaar

De aanleiding om toch maar eens alles op te gaan schrijven is het zoontje van mijn partner.

Gek genoeg is er al die jaren later nog steeds niets veranderd en heeft in dit geval (net als in mijn eigen jeugdrelaas) nog steeds een moeder zoveel macht dat ze kan doen en laten met een kind wat ze wil, zolang ze maar consequent haar leugens naar de buitenwereld volhoudt. Ik word nu regelmatig geconfronteerd door het verdriet, de onmacht, de woede en zelfs haat van een jochie van 5 wat een spiegel voor mijzelf is een reflectie uit mijn eigen jeugd. Gek gemaakt worden door degene die je blindelings vertrouwd en afhankelijk van bent, en zelfs anno 2009 is het nog steeds zo dat er uiteindelijk een psycholoog bij te pas moet komen om het kind een plekje te laten geven dat hij zo beschadigd is opgegroeid! Want om ouder te worden en te zijn hoef je geen opleiding te doen, geen examen en tussentijdse tests om te kijken of je überhaupt (nog wel) geschikt bent! En mocht het toch volledig mis gaan, het kind ontspoort of de ouder doet het kind iets aan, dan kunnen we met een beetje geluk jeugdzorg of de rechter de schuld geven. Nee in plaats van voorkomen leven we nog steeds in een land waar het niet uitmaakt wat de gevolgen zijn, zolang er maar een schuldige valt aan te wijzen.

Ik ben nu zelf 37 en heb 3 prachtige dochters van 17, 15 en 8 en ben 6 jaar geleden gescheiden van de vader van mijn kinderen omdat buiten dat hij voor mij een totaal ongeschikte partner was, ook hij tijdens ons huwelijk de kinderen gebruikte als macht- en dwangmiddel om bij mij iets gedaan te krijgen, na jaren van ruzie waar de kinderen regelmatig de dupe van werden was voor mij de maat vol en ik besloot alleen verder te gaan met mijn meiden. Het heeft heel lang geduurd en extreem veel inspanning en toegeven van mijn kant maar uiteindelijk is hij nu een redelijke vader, die helaas nog steeds af en toe de kinderen probeert in te zetten om iets gedaan te krijgen, maar ze zijn nu ouder en weerbaarder en samen met mijn meiden houden we de situatie acceptabel. Nu een aantal maanden verder is de stand dat helaas voor mijn meiden vaderlief ervoor heeft gekozen na het zoveelste conflict met zijn huidige vriendin zijn kinderen dan maar niet meer te zien!

Ik ben dus 37 jaar geleden geboren in Leidschendam, het gezin bestond uit vader, moeder en uiteindelijk 4 kinderen. Zolang ik me kan herinneren heeft mijn `moeder` mij het gevoel gegeven niet welkom te zijn en haar alleen tot last te zijn, ons gezin was aardig verdeeld mijn oudste zus was voor zover mogelijk close met mijn vader en mijn broertje was ook voor zover mogelijk close met mijn moeder, mijn jongste broertje die 9 jaar na mij werd geboren was uiteindelijk het oogappeltje van ons allemaal, dat het close zijn van mijn broertjes en zus relatief was besefte ik later pas, want ook zij zijn totaal niet gespaard door haar tijdens hun jeugd. Ik ben opgegroeid met fysieke en mentale mishandeling en honger en gek genoeg is dat gevoel van altijd honger hebben, bijna nooit normaal te eten krijgen me het meest bijgebleven, als je geluk had kon je wat oud brood vinden en een restje ketchup als beleg.

Zolang ik me kan herinneren keerde ik me al af van mijn moeder en alles wat er bij ons thuis gebeurde, spreken deed ik er niet of nauwelijks over, 1 keer heb ik een poging gewaagd, ik was toen 13 en zat op de middelbare school en zoals gewoonlijk kwam ik na school thuis en wilde even op de bank gaan zitten. Nou schepte mijn moeder er een groot genoegen in als je naast haar op de bank zat om je dan om de paar minuten met een naald in je been, of soms om af te wisselen je arm, te prikken en omdat het niet de 1e keer was wist ik wat de gevolgen waren als ik er iets van zou zeggen dus probeerde ik me te verbijten. Na een keer of 10 heb ik haar gevraagd ermee op te houden maar ze bleef doorgaan uiteindelijk een keer of 20 later werd ik kwaad en dat eindigde dus in een klap voor mijn kop en een trap in mijn lenden, dat was de 1e keer dat ik tegen haar heb geschreeuwd dat ze echt ziek in haar hoofd was, vervolgens begon ze dus finaal op me in te trappen en toen ik naar mijn kamer was gevlucht, die ik met mijn 2 broertjes deelde, kwam ze me achterna en begon om haar gram te halen mijn schoolboeken te verscheuren met de mededeling je bent toch te dom dus die boeken heb je niet nodig. Op school moest ik een verklaring geven waarom ik een aantal boeken niet meer had dus ik besloot mijn toenmalige handwerklerares in vertrouwen te nemen en heb haar alles verteld. Zij was in shock en heeft direct contact met mijn mentor opgenomen. Hij heeft contact met mijn moeder opgenomen en met haar gesproken, eind van het verhaal was dat ik op mijn kop kreeg van mijn mentor omdat ik zulke verhalen had verzonnen, want aan de presentatie van mijn moeder mankeerde niets, liegen wist zij te verheffen tot kunst en waarschijnlijk moest je van heel goede huize komen om door de façade van mijn moeder heen te prikken.

Angst, nu ik weer terug duik in het verleden is dat een woord wat ook steeds terugkomt. Mijn vader was een prima man maar helaas niet opgewassen tegen zijn vrouw, mijn moeder. Dus hij nam de benen, werkte overdag en ´s nachts en op zaterdag, op vrijdagavond ging hij naar het cafe en op zondag ging hij tijdens het seizoen naar Duindigt en buiten het seizoen naar het wedkantoor. De vrijdagavond eindigde steevast in oorlog tussen mijn ouders, waarop mijn moeder ons allemaal gillend uit bed haalde met de mededeling dat hij, mijn vader dus, haar wilde vermoorden en als we dan weer in paniek (later werd dit gelaten omdat we ouder werden en al wisten dat er niets aan de hand was) de huiskamer in renden dan zat mijn vader daar op de bank, meestal onder invloed van wat drank en was zich van geen kwaad bewust en wilde eigenlijk alleen maar slapen maar dat mocht niet van haar. De geweldige vrijdagavonden eindigden bijna wekelijks op dezelfde manier, moederlief gooide alle kleding van mijn vader op straat en belde de politie en vervolgens nam de politie hem mee om hem een paar uur later weer te laten gaan want er was gewoon geen sprake van alles wat zij beweerde. De laatste keer dat ik hier getuige van ben geweest was ik een jaar of 15 en weet nog goed dat de politie vroeg of hij ons vaak sloeg, ik zie mezelf nog tegen de kachel aan staan en herinner vooral de minachting die ik voor haar voelde en heb ook tegen de politie gezegd dat ze beter haar mee konden nemen en opsluiten. Op dat moment besloot ik dat ik daar weg moest.

Toen we klein waren gebeurde het regelmatig dat als mijn vader aan het werk was ’s nachts dat moederlief ons wakker maakte en met ons in de kast ging zitten omdat ze bang was, bang voor alles, bang voor onweer, bang voor het donker of ze had weer eens een verhaal dat er iemand iedere nacht in en om ons huis liep. Pistolen Paultje komt direct in me op, geen idee wie of wat de goede man was maar mijn god wat was ik bang voor hem vroeger want volgens mijn moeder stond hij iedere avond zodra mijn vader naar werk was aan de overkant van de straat bij ons naar binnen te kijken en zodra ze de lichten uit had gedaan drong hij de tuin binnen en probeerde naar binnen te komen, op een gegeven moment had ze de oplossing er werd een lamp met bewegingssensor in de tuin geplaatst. Nou dat was feest: iedere nacht werd je doodsbang wakker omdat dat verdomde licht weer eens aanging aangezien de tuin altijd vol met dieren liep en de lamp geen onderscheid maakte tussen mens of dier. Achteraf is het hele gebeuren wel grappig als je bedenkt dat de achterdeur altijd open stond voor de vele huisdieren die ze zogenaamd zo goed verzorgde. Daar kan ik heel kort over zijn haar goede verzorging bestond uit geen eten geven en een paar rottrappen (zoals ze dat mooi noemde) in de lenden als ze het waagden om te zeuren om eten. Tijdens mijn jeugd slaapwandelde ik vrij veel, en het gebeurde regelmatig dat ik op straat liep en of zelf wakker werd ik denk van de kou of een buurvrouw me zag en terugbracht of mijn zus had gemerkt dat ik weer op pad was, moederlief was meestal nergens te vinden. Later heb ik me regelmatig afgevraagd waar ze ’s nachts was en wat ze allemaal uitspookte.

Geld, bij mijn moeder draaide alles om geld het was er nooit en als het er was gaf ze het aan zichzelf uit, want fatsoenlijk eten en drinken voor ons was er niet maar als er bezoek kwam dan toverde ze cola uit de wasmachine en chips had ze dan ook wel ergens verstopt. Het bijzondere was dat wij als kinderen vroeger heel veel bewondering voor mijn moeder hadden want ze was altijd ziek en lag altijd op de bank te steunen en te kreunen maar als er visite kwam of er een ongeluk gebeurde in de buurt dan sprong ze van de bank toverde wat make-up tevoorschijn en was weer als nieuw, wij vonden het maar wat moedig dat ze dan toch de energie vond om zich op te tutten, later besef je dat haar hele ziek zijn altijd één groot toneelspel is geweest.

Voor mij is de meest heftige tijd thuis geweest toen ik na flink te grazen te zijn genomen in een jeugdclub en een paar weken ziekenhuis ik bijna 2 jaar thuis ben geweest met hoofd, nek- en rugletsel, in die periode heeft ze denk ik heel veel haar gram op mij gehaald ik was toen 13. Als je 13 bent en zoiets overkomt je dan heb je vooral behoefte aan steun en liefde maar daar dacht moederlief anders over. Het was voor haar een nieuw chantagemiddel. Toen ik een jaar na dato een soort epileptische aanval op het ijs kreeg en wederom naar het ziekenhuis werd afgevoerd en de mededeling van de neuroloog kreeg dat ik koste wat kost nog een klap op mijn hoofd moest vermijden omdat er een reëel risico bestond dat ik in coma zou raken, was dit voor mijn moeder aanleiding om te pas en te onpas te dreigen dat ze me flink op mijn hoofd zou rammen. Achteraf op verzoek van mijn moeder moest ik in die tijd naar het academisch ziekenhuis in leiden voor extra onderzoek. Daar aangekomen bleek het om een uitgebreid psychologisch onderzoek te gaan, onder protest heb ik dit gedaan niet wetende met welk doel maar dat zou snel blijken. Het bleek om de kinderbijslag te gaan die zij onterecht had ontvangen, dus een paar maanden later gingen we zogenaamd voor de uitslag naar het ziekenhuis maar tot mijn verbazing eindigden we bij het GAK. Daar aangekomen kreeg ik de mededeling van mijn moeder dat ik tegen de arts moest zeggen dat ik niet meer op straat durfde en overal bang voor was. Uiteraard weigerde ik wat resulteerde in een scène die in GTST niet zou misstaan. In 1993 veranderde ik van huisarts en kreeg mijn dossier in handen, daar zat een uitgebreid verslag in van de toen afgenomen test en daar stond expliciet in de bevindingen dat mijn moeder een dubieuze schadelijke rol vervulde in mijn leven. Ook met die informatie is toen niets gedaan. In al die tijd is er helaas weinig veranderd!

Het laatste oordeel…

We oordelen, beoordelen en veroordelen.

Dat begint al bij de geboorte: elk familielid dat op kraamvisite komt heeft een oordeel over het uiterlijk van de nieuwe wereldburger; de een vindt dat de baby op papa lijkt, terwijl de ander stellig is in zijn of haar mening dat overduidelijk mama de meeste uiterlijke trekken heeft gedoneerd.
Hoe snel we gaan lopen, wanneer we gaan praten, hoe en hoeveel we eten, alles wordt beoordeeld.

En dat is niet zo gek: oordelen, beoordelen en veroordelen wordt ons immers van jongs af aan aangeleerd: “wat vind je hiervan”, of “vind je het mooi?” en “dat is een slecht iemand”, waarbij er gemakshalve van wordt uitgegaan dat deze mening gedeeld wordt.
Immers, iedereen vindt een moordenaar een slecht mens en iedereen vindt mishandeling, misbruik of ander leed dat anderen wordt aangedaan verwerpelijk.

Uiteraard staat het eenieder vrij zich een oordeel te vormen over zaken.
Als iemand paars een prachtige kleur vindt, zal niemand hem of haar hierop beoordelen, ook al zijn de meningen hierover verdeeld. Dat wat de een mooi vindt, vindt een ander lelijk, de een houdt van spruitjes, de ander houdt van boerenkool of boontjes.
Vreemder wordt het als je iemand hierop beoordeelt, want waarom zou iemand die van boontjes houdt minder zijn dan iemand die van bloemkool houdt?

Evenzo vindt de een moderne kunst fantastisch, terwijl een ander lyrisch wordt van klassieke werken en gelukkig maar: zoveel mensen zoveel smaken, dat maakt de wereld kleuriger en interessanter.

Maar hoe nu om te gaan met mensen die de keuzes die je maakt ongevraagd gaan beoordelen of veroordelen?
Als u graag kleedjes punnikt die ik niet mooi vind, bent ik dan diegene die u zegt dat geen mooi kleedje te vinden zonder dat om mijn oprechte mening wordt gevraagd, of houd ik die mening voor me?

Een kennis van me vindt het fantastisch om met lucifers scheepjes te bouwen, hij gaat hier helemaal in op en vindt het zelf prachtig om te doen en exposeert ze ook.
Los van het feit of ik dit begrijp, of ik zijn creaties nou mooi of lelijk vindt , en of hij hier, naar mijn mening, teveel tijd aan besteedt, kies ik ervoor te zeggen dat ik het fijn vindt dat hij een bezigheid heeft gevonden die hem zoveel voldoening schenkt en vind ik het oprecht knap dat hij exposeert en dat mensen de moeite doen hiernaar te kijken.

Wat IK ervan vind? Tja, doet dat ter zake dan? Zolang iemands keuzes mij niet beïnvloeden, schadelijk zijn voor mij of de mensen waar ik om geef of mijn mening niet gevraagd wordt, zal ik daar geen oordeel over vellen.
Wordt mijn mening wel gevraagd, dan zal ik de vrager respectvol mijn oordeel geven, zonder hem te bespotten.
Ik vind namelijk dat je eenieder in zijn of haar waarde dient te laten en respectvol met mensen om moet gaan, want laten we eerlijk zijn: wie ben IK dan?

Mensen die mij heel dierbaar zijn, zoals bijvoorbeeld mijn eigen gezin mogen mij altijd ongevraagd hun oordeel geven, mits dit rechtstreeks aan mij gegeven wordt, ik kan daar goed tegen en tevens weet ik van die mensen dat dit oordeel niet alleen gebaseerd is op wederzijds respect, maar ook op kennis ten aanzien van mijn motieven om iets te doen of op een bepaalde wijze of volgorde te doen , het ontstaan ervan of de omstandigheden.
Ik zie dat zelfs als waardevol.
Alle andere oordelen, beoordelingen en veroordelingen? Ik neem ze voor kennisgeving aan, het zal allemaal verder wel. Vreemd vind ik het wel, dat is MIJN laatste oordeel.

Niemands kind meer..

Terwijl ze zich tracht warm te houden met een oude legerjas, drukt ze zich steviger tegen de leien lambrisering van het portiek aan.

Het oude pand voelt niet warmer aan, maar biedt steun en bescherming tegen de snijdende januariwind en de sneeuw die als striemende poedersuiker tegen haar gehavende gezicht waait.
Honger? Ze voelt het niet eens, alle overgebleven energie die ze overheeft, heeft ze hard nodig om de kou te bevechten.
Haar eens zo prachtige kastanjebruine haardos hangt nu in natte, vette slierten langs haar gezicht.

16 is ze, maar door alle leed en het harde leven op straat schat je haar veel ouder. Haar huid is gehavend door zweren, haar ogen liggen diep in een passe-partout van dikke wallen, haar ruwe lippen gesprongen door de kou, maar ze voelt het niet..
Afwezig staart ze naar de brandende straatlantaarn en het schouwspel van de onophoudelijk neerdalende sneeuwvlokken die het schijnsel van het licht nauwelijks kans geeft haar verlichtende werk te doen.

Haar handen beven, haar benen trillen en langzaam zakt ze weg in een wereld van vergetelheid, vluchtend voor alle pijn, vluchtend voor haar vele teleurstellingen, vluchtend voor verdriet..
De paar voorbijgangers die op dit uur nog op straat te vinden zijn kijken nauwelijks op als ze zwijgend langslopen en het tafereel kort gadeslaan, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hier een mens ligt.

En het sneeuwt, blijft sneeuwen.

Sneeuwvlokken hebben zich op de kraag van haar oude jas inmiddels gevormd tot een dikke kraag, een vreemd contrast, zo tussen die maagdelijke sneeuw en die half vergane jas. De sneeuw op haar gezicht en wenkbrauwen smelt inmiddels niet eens meer bij gebrek aan lichaamswarmte.

Langzaam laat haar zwakke hand de injectiespuit los die desondanks in haar arm blijft steken terwijl ze zijdelings onderuit glijdt, haar hoofd een vochtig sleepspoor achterlatend op de leisteen. Het licht gaat uit. Niet de straatlantaarn, die brandt nog.

Zij is niemands kind meer..

Onopgelost: De moord op Sabrina Pellizon

Zondag 18 augustus 1996 – Op een schor bij Viane, vlakbij Oosterland op het Zeeuwse eiland Schouwen-Duiveland, treffen 2 jongens die middag, gewikkeld in een dekbedovertrek en gekleed in nachtkleding, het levenloze lichaam van een jonge vrouw aan.

Forensisch onderzoek levert weinig op, alleen de forensisch patholoog stelt dat de vrouw waarschijnlijk door verwurging om het leven is gebracht.

Na 4 dagen blijkt het te gaan om de dan 18-jarige scholiere Sabrina Pelizzon uit Spijkenisse.

Recherche-onderzoek wijst uit dat Sabrina waarschijnlijk in haar ouderlijke woning om het leven moet zijn gebracht, in de nacht/vroege ochtend van zaterdag 17 augustus tussen 2:00 uur en 6.45 uur. De ouders en broer van Sabrina zijn dat weekend niet thuis.

HET SCHOR VAN VIANE

Ook bestaat het vermoeden dat Sabrina’s levenloze lichaam mogelijk later, wellicht pas de volgende dag is meegenomen uit het huis. Er is namelijk vast komen te staan dat de dader(s) op die zaterdagmiddag terug zijn gegaan naar de woning, waarschijnlijk om sporen uit te wissen en dat er een groot aantal handdoeken, een vuilnisbak en een mopemmer verdwenen zijn. Bovendien wordt een bijna lege fles bleekmiddel aangetroffen, die een dag eerder nog nagenoeg vol was.

Erg onwaarschijnlijk: Op de eerste plaats is de kans om gezien te worden op het moment dat je een lijk in een auto laadt op klaarlichte dag erg groot. Immers, vast is komen te staan dat Sabrina ‘s nachts of in de vroege ochtend moet zijn omgebracht. Het is logischer dat de dader(s) dit in het donker hebben gedaan. De kans op getuigen tijdens het in de auto leggen van een lichaam is dan veel kleiner en bovendien kom je ‘s nachts tijdens de rit op Schouwen-Duiveland vrijwel geen auto’s, en al helemaal geen politie tegen.

DE KORTSTE ROUTE VAN SPIJKENISSE NAAR VIANE

Ik probeer de zaak te bekijken vanuit de ogen van de dader(s): Het lijkt logischer om direct na de moord, in de veiligheid van de nacht en het donker, haar lichaam in de auto te leggen, direct naar Schouwen Duiveland te rijden en weer terug te keren.

Ik kan me zo voorstellen dat de dader(s) direct na de moord in paniek moet(en) zijn geweest. Dan wil je toch maar 1 ding: zo snel mogelijk van het dode lichaam af?

Dan de vindplaats van Sabrina’s lichaam.

Waarom werd Sabrina’s lichaam juist daar gedumpt?

Naar mijn idee kunnen daar 2 redenen voor zijn: Óf de dader(s) kennen die plek, óf ze hebben Sabrina’s lichaam in de auto gelegd en zijn gewoonweg in paniek gaan rijden zonder vooraf te weten waar ze naartoe moesten met het lichaan en kwamen toevallig op die plaats terecht.

Nou ken ik het rechercherapport niet en het zal ongetwijfeld zo zijn dat de politie zich dat ook heeft afgevraagd en onderzocht, anders is het de moeite van onderzoeken alsnog waard. Is er bijvoorbeeld bekend of de verdachten die in de loop der tijd in beeld zijn gekomen die plaats kennen, bijvoorbeeld van vakanties (Vlakbij de vindplaats wemelt het bijvoorbeeld van de campings, en andere vakantieaccomodatie)?

In ieder geval de moeite van het uizoeken waard, zo dit al niet gebeurd is.

VERDACHTEN

Vriendin Evelien

Een aantal maanden voor de moord, in mei 1996, is Sabrina, samen met haar 19-jarige vriendin Evelien en 2 vrienden, Patrick en Andy, op vakantie geweest naar Curaçao.

Bij terugkomst in Nederland worden de 4 aangehouden, omdat er een verdenking bestaat dat de trip mogelijk gefinancierd is met geld, afkomstig uit een overval in Den Haag, die door Patrick en Andy gepleegd zou zijn, even voor hun vertrek naar Curaçao.

Op 13 september 1996, wordt eerder genoemde Evelien, de vriendin van Sabrina door de recherche aangehouden op verdenking van betrokkenheid bij de moord.

  • Na haar aanhouding verklaart Evelien honderduit tegenover de recherche: Het viertal zou op Curaçao over flink wat geld beschikt hebben.
  • Diverse getuigen verklaren boivendien dat Sabrina bedreigd zou zijn door Evelien, om haar loslippigheid

Al met al voldoende levert dit de recherche voldoen reden op om Evelien in hechtenis te nemen.

Patrick V.

Patrick V. is op dat moment de vriend van Evelien.

Op 25 september 1996 wordt ook hij, samen met 2 vrienden, volgens informatie waar de CID op dat moment over beschikt, eveneens opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij de moord.

  • Zo is er een anonieme bron die verklaart dat V. op de zaterdagmiddag van de verdwijning, samen met een andere, onbekende man, in de woning van Sabrina is geweest. Dit is de middag dat de woning zou zijn schoongemaakt door de dader(s)
  • Een andere getuige verklaart die middag 2 mannen te hebben gezien voor de deur van de woning, waarvan het signalement dat hij gaf van één van de mannen overeenkwam met het uiterlijk van Patrick V. Echter als de man geconfronteerd wordt van een foto van V., tijdens een foto-confrontatie, herkent hij V. niet.
  • Ook is Patrick V. een goede bekende van de politie die eerder misdrijven heeft gepleegd.

Er wordt door de recherche intensief onderzoek verricht:

DE ALFA 33 VAN PATRICK V.

Met name de vraag waar de auto van V., een blauwe Alfa 33, gebleven is blijft een raadsel.

Het vermoeden bestaat dat de auto na de moord gebruikt is om het lichaam van Sabrina te vervoeren en hiervan dus in de auto sporen van terug te vinden moeten zijn, maar zonder over de auto te beschikken gaat dat niet.

V. legt hierover leugenachtige en tegenstrijdige verklaringen af maar de auto blijft, tot op de dag van vandaag, spoorloos.

Enige tijd later worden alle verdachten, bij gebrek aan overtuigend bewijs, op vrije voeten gesteld.

Ook andere aanknopingspunten, zoals sporenonderzoek in haar ouderlijk huis, leveren geen concrete bewijzen op.

Evelien krijgt enige tijd later zelfs bericht van niet verdere vervolging en zelfs een schadevergoeding, omdat de rechtbank van mening is dat het meisje onterecht heeft vastgezeten.

Patrick V. wordt jaren later veroordeeld tot 17,5 jaar celstraf voor een tweetal andere moorden, óók in Spijkenisse…

Voor de moord op Sabrina is tot op de dag van vandaag niemand gestraft.

Ik ben miljonair!

Sorry beste lezer, maar ik ben uitbundig en blij vandaag.
Ik heb een mail ontvangen van een Nigeriaanse meneer, directeur van een hele belangrijke bank in Nigeria die met een enorm probleem zit.

Wat wil het geval?
Deze man zit met een erfenis van 150 miljoen in zijn maag, omdat de rekeninghouder is overleden.
Normaliter komt het geld de staat toe, maar deze man is slim, heel slim.
Hij heeft een manier gevonden om dat geld legaal weg te sluizen en daar heeft hij mij voor nodig.
Ja, u leest het goed: MIJ!

Van al die miljarden mensen op de wereld heeft hij uitgerekend zijn oog op mij laten vallen en, eerlijk is eerlijk, ik wil de man graag helpen want ik kan het geld heel goed gebruiken.
Dat hoeft ook niet gratis, nee, hij wil die 150 miljoen gewoon eerlijk met mij delen.
75 miljoen voor mij alleen! Begrijpt u waarom ik zo blij ben??

Ik hoef er ook haast niets voor te doen:
Alleen m’n bankrekeningnummer en wat persoonlijke gegevens mailen et voilá!

Ik moet nog wel even zelf een ander probleem oplossen, want m’n bankaccount is geblokkeerd.
Tegelijkertijd met voornoemde mail kreeg ik namelijk ook deze:

mail abn

Dus ja, hoeveel geluk kan een mens hebben?

Én een oplettende bank die fraude voorkomt én iemand die mij rijk gaat malen..

U begrijpt ik voel mij de koning te rijk. Ik ga nu eerst even dat beveiligingsprobleem met mij account oplossen en hopelijk kan ik u deze week nog melden dat mijn miljoenen binnen zijn.

Oh wat zal mijn gezin blij zijn als ze dit horen!!

 

Wannabe schrijver..

WRITER_bannerOké, ik ben geen schrijver, dat weet ik ook wel. Ik heb een beperkte journalistieke opleiding, ik ben niet bovenmatig getalenteerd op schrijfgebied, maar ik doe het toch.

Waarom? Gewoon omdat het kan.

Al jaren ben ik gefascineerd door schrijven en mensen die vanuit hun passie de mooiste artikelen en verhalen uit hun pen laten vloeien. Ik vind het boeiend om te zien dat er mensen zijn die een enkel woord, feit of een ogenschijnlijk onbelangrijk nieuwsbericht kunnen vertalen tot een verhaal of artikel dat het lezen waard is.

Op Twitter heb ik verschillende volgers die schrijven. Regelmatig zie ik het gebeuren dat deze mensen opeens stil zijn, even weg, en een half uur of uur later met een nieuw verhaal op de proppen komen, onvoorstelbaar…

Zodra het einde van het jaar nadert verandert mijn emotionele huishouding, ik trek me vaker dingen aan die me anders koud laten, heb meer de behoefte om anderen te helpen en mijn stemming kan op die momenten heel makkelijk omslaan. Ik voel dan vanuit een soort van melancholische truttigheid de behoefte om dingen op te schrijven. Vraag me niet waarom..

Dan ga ik achter de PC zitten, en begin. Sommigen weten wat ze gaan schrijven, ik weet dat meestal niet. Er ontstaat iets tijdens het schrijven. Gek is ook dat als ik iets geschreven heb, ik het eerst moet teruglezen om er achter te komen wat ik nou eigenlijk geschreven heb. Mijn vingers ratelen op het toetsenbord en spuwen letters uit die voor mezelf pas een betekenis krijgen zodra het verhaal op papier staat en teruggelezen is.

Kennelijk zijn mijn hersenen, motoriek en PC gedrieën heel goed in staat om zelfstandig iets voor elkaar te krijgen, zonder dat ze mij daar bij nodig hebben.

Schrijvers krijgen vaak met kritiek te maken. Soms terecht, vaak onterecht. Regelmatig wind ik me dan ook op over reacties op bijvoorbeeld blogs, waar sommigen reacties plaatsen waarvan ik denk? Wat is nu je punt?

Mike Boddé verwoordde dat humorvol in zijn monoloog ‘de RotterdammerT’: “Een échte Rotterdammer is nooit ergens voor maar is overal tegen

Sommigen reageren óm te reageren, gewoon omdat het kan, daarbij niet gehinderd door enige vorm van intelligentie, kennis of terzakekundigheid. Gewoon klagen en afgeven omdat het kan.

Mike Boddé verwoordde dat humorvol in zijn monoloog ‘de RotterdammerT’: “Een échte Rotterdammer is nooit ergens voor maar is overal tegen”

Voor u mij nu afmaakt, ik ben geboren Rotterdammer, t is maar dat u ’t weet..

Dit geldt evenzo op Twitter: Je hebt de melder, de schrijver en je hebt de reageerders; de mensen die alleen retweeten en commentaar leveren op alles en iedereen, liefst vanuit de anonimiteit. Het zal bij deze tijd horen, vast wel, maar begrijpen doe ik het niet.

Maar ja, ik ben dan ook geen schrijver maar wannabe…

Spruitjes en sucadelapjes…

https://i0.wp.com/www.ijspaleis.nl/upload/images_product_lt/large_3161.jpgVanmorgen zat ik, samen met mijn vrouw, in de wachtkamer behorend bij de gipskamer in het ziekenhuis.

Mijn vrouw heeft haar voet een week of 6 geleden gebroken en heeft daar nog veel last van, dus vanmorgen maar eens teruggegaan naar het ziekenhuis. We kwamen de wachtkamer in en daar zaten een aantal mensen gelaten op hun beurt te wachten.

Keurig opgevoed als ik ben keek ik om me heen, knikte vriendelijk naar de aanwezigen en liet een opgewekt “goedemorgen!” horen.

En dan gebeurt het.. er gebeurde….eigenlijk niets…

Uit de linkerhoek klinkt een soort brommend gemompel van een wat oudere man, die met zijn armen over elkaar, stuurs en strak voor zich uit kijkt.

Aan de rechterzijde zit een echtpaar, ik schat eind 50, begin 60, waarvan de man constant met zijn voet op de grond aan het tappen is, op een manier of hij bezig is een weerbarstige pedaalemmer te bedienen. De vrouw heeft een kooktijdschrift in haar hand en bestudeert ogenschijnlijk geïnteresseerd de recepten van de meest exquise gerechten.

Ik geloof het tafereel niet: ze zien er zeer degelijk uit, vastgeroest in hun degelijke bestaan. De vrouw gaat gekleed in een hooggesloten jurk in een stof met een soort jaren ’70 fantasiemotief, zo vaak gewassen dat de stof ernstig vervaald is, dikke vleeskleurige kousen en de meest degelijke, donkerbruine damesschoenen die je je maar kunt voorstellen voorzien van dikke beige spekzolen. Om het beeld te completeren draagt ze haar grijze haar opgestoken in een enorme knot die fier de lucht in steekt, bijeengehouden door zo’n reusachtige knijpkam. Als ik haar zo zie zitten doet ze me denken aan de penningmeesteres van de plaatselijke christelijke plattelandsvrouwenvereniging tijdens de jaarlijkse ledenvergadering.

Ik kan me deze vrouw goed voorstellen terwijl ze zondags de spruitjes aan het schoonmaken is en ze het afval in de opengevouwen krant van gisteren op haar schoot laat vallen, terwijl uit de keuken de geur van sudderende sucadelapjes steeds duidelijker valt waar te nemen.

Ik stel me zo voor hoe daar een klop-klop-dat-klinkt-goed zware eikenhouten tafel staat, met op de ene helft het opgevouwen Perzische tafelkleed, en op de andere helft het dubbelgevouwen plastic tafelkleed in boerenbontmotief, gedekt met 2 tot de draad toe versleten gecraqueleerde porseleinen borden, 2 oude zilveren couverts en een glazen peper-en-zoutstel met bruin bakelieten strooidoppen dat ze waarschijnlijk 37 jaar geleden als huwelijksgeschenk van tante Annie en ome Piet hebben gekregen, ziet u het tafereel?

Maar goed, uitgerekend deze dame leest dus dat kooktijdschrift en dat is gewoon absoluut ongeloofwaardig, wetende dat geen enkel in dat tijdschrift opgenomen recept ooit door haar gebruikt gaat worden. Op de eerste plaats omdat ze niks op heeft met haute cuisine en op de 2e plaats omdat haar man simpelweg zou weigeren er ook meer 1 hap van te nemen. Hollandse kost, dat is wat hij wil, klaar.

Inmiddels is er een verpleegkundige de wachtruimte binnengekomen die een naam noemt, waarop het stel direct in actie komt: De vrouw staat op, pakt haar jas die over haar schoot gedrapeerd lag en reikt deze achteloos aan haar man aan, die nog steeds zit. De man pakt zonder op te kijken de jas aan, staat ook op en loopt gedwee achter zijn vrouw aan.

Als hij me in het voorbijgaan even kort aankijkt zie ik een mistroostige blik in zijn ogen en hij zucht zacht.

Ik knik naar hem, begrijp hem…“goedemorgen” en ik knik nogmaals vriendelijk.

Pesten? Wie doet er mee…

http://econsciousconsulting.files.wordpress.com/2012/01/cyberbullyingphonefight.jpgZe hebben mij vroeger altijd geleerd dat je anderen niet mag pesten. En dat deed ik dan ook niet. Zei hij braaf als er weer een klacht van de meester bij mijn vader terecht kwam. Ik kon vroeger best een vervelend kereltje zijn, al zeg ik het zelf. Maar ja, iedereen deed het en als je er bij wilde horen deed je gewoon mee.

door Paul Zeeman en Koen van Lannik

Het waren vaak onschuldige pesterijtjes maar toch. Er is niets vervelender dan een half uur naar je jas moeten zoeken omdat een stel onverlaten hem ergens in een kast hebben verstopt. Of in een stinkend toilet opgesloten zitten. Alleen maar omdat je niet aan het beeld voldoet dat anderen als maatstaf nemen.

Tijdens mijn diensttijd had je ook altijd wel mensen die het pispaaltje van het peloton waren. Zo joegen we een keer iemand in het holst van de nacht in zijn blote kont het kazerneterrein over. Bij wijze van ontgroeningsritueel. Als hij het zou aandurven was hij een volwaardig lid van de groep. En wilde je er niet aan meewerken? Dan moest je niet raar opkijken als je kledingkast zomaar op een andere verdieping stond of dat je er zelf in zat zodat je op zeker het eerstvolgende appél zou missen. Maar ach, dat waren maar kleine pesterijtjes. Kerels onder elkaar zullen we maar zeggen.

Ik heb de afgelopen week kreten voorbij zien komen waar de honden geen brood van lusten. En weet u wat nog het meest akelige is? Mensen doen er zo snel aan mee. Het is een van de nare bijwerkingen van het internet. Een bijsluiter is er niet, dus iedereen ramt er maar op los. Misschien moeten we ons zo onderhand maar eens goed afvragen of er wellicht een gedragscode moet komen. Omdat we kennelijk niet tot zelfregulering in staat zijn.

Hoe meer ik er over nadenk is het eigenlijk niet zo verwonderlijk dat we als een trein voortdenderen en het spoor steeds vaker bijster raken. In Den Haag doen ze immers vrolijk mee aan het pesten van de burgerij. Met lachebek Mark Rutte voorop. ’Als u op mij stemt dan…’ En de ene na de andere belofte rolt er over zijn lippen. Om dan later te kunnen roepen dat de beloftes ’niet helemaal’ waargemaakt kunnen worden. Pesten in belang van het land.

Nu zou ik me niet meer aan pesterijen wagen. Omdat dergelijke praktijken hele nare gevolgen kunnen hebben. Vanmorgen werd ik getroffen door een klein artikeltje in een landelijke krant. Daarin viel te lezen dat een 14-jarige Amerikaanse jongen zelfmoord had gepleegd door zich, in bijzijn van zijn medescholieren, door het hoofd te schieten. Het pesten hield ineens voor hem op, dat wel…

Ook de zelfmoord van Tim Ribberink was onlangs voorpaginanieuws, waarbij zelfbenoemde ‘deskundigen’ over elkaar heen vielen en om het hardst liepen te schreeuwen dat pesten niet langer getolereerd kan en mag worden. Prachtig gezegd, maar hoe ga je dat dan realiseren?

Anti-pest campagnes zijn een geweldig initiatief om een deel van de pesters tot nadenken te bewegen en bewust te maken van hun gedrag, maar er is ook een groep die-hards die hier, hetzij door een gebrek aan empathisch vermogen, hetzij vanuit een dwingende behoefte zichzelf te bewijzen, niet ontvankelijk voor zijn.

Juist voor die groep, die mijns inziens verantwoordelijk is voor veel van die gevallen van zelfmoord, is welke campagne dan ook bij voorbaat zinloos. Sadistische machtswellustelingen. Leiders van de roedels der pestkoppen die hun volgelingen tot kuddegedrag weten te verleiden.

Bijkomend probleem is dat veel slachtoffers van pesterijen vaak onzichtbaar blijven tot het te laat is. Slachtoffers schamen zich voor het feit dat ze gepest worden. Hebben vaak zoveel angst voor hun belagers dat ze liever zwijgen.

Het enige respect dat slachtoffers krijgen is vaak van naasten. Het zou echter zomaar kunnen dat slachtoffers van pesterijen, door naar buiten te treden, ook hun respect verliezen. Omdat ze dan misschien wel eens als zielig bestempeld kunnen worden.

De pestkoppen intimideren hun slachtoffers meedogenloos. Doorvertellen heeft doorgaans een verergering van de pesterijen en bedreigingen tot gevolg waardoor slachtoffers zwijgen. Soms dus tot het te laat is. De oplossing? Ik zou het niet weten. Sterker nog, ik waag het te betwijfelen dat die er is…

Bonzen en Neon..

golfDeze zomer stond ik met mijn auto in het centrum van Rotterdam voor een rood verkeerslicht te wachten,

Ik stond al even en begon me inmiddels te ergeren aan het feit dat het zo lang duurde voor het verkeerslicht de door mij gewenste kleur vertoonde. Het was drukkend warm en de airconditioning in mijn auto maakte overuren om de warmte enigszins in toom te houden.

Op een gegeven moment werd ik opgeschrikt door een angstaanjagend dof bonzend geluid dat steeds sterker werd.

Omdat ik een behoorlijk eind van huis was, maakte ik me dan ook direct ernstige zorgen over de gesteldheid van mijn vervoermiddel. In een flits zag ik mij 2,5 uur wachten op de wegenwacht in de verzengende zomerhitte, om vervolgens een bobbelige rit in een sleepauto mee te moeten maken, een niet bijster aantrekkelijk vooruitzicht..

Zoals gezegd, het geluid werd steeds sterker en het leek van rechts te komen. Ik keek zoekend om me heen en toen zag ik het: aan mijn rechterzijde was inmiddels een opzichtige auto naast mij komen staan in de felste neonkleuren die naar mijn mening nog mogelijk zijn voor een auto, zonder een boete te ontvangen wegens horizonvervuiling.

Ik meende nog net de contouren te kunnen onderscheiden van een ouder type Volkswagen Golf, waarbij ik, ondanks de wanstaltig gevormde vleugel op het dak, toch begreep dat dit een spoiler moest zijn. Uiteraard moest deze auto het stellen zonder airconditioning, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het ontbreken van de achterbank. Hier waren namelijk een stel gevaarlijk uitziende versterkers aangebracht en een aantal luidsprekers van een formaat waar menig concertarena jaloers op zou zijn.

Door het zijraam van de auto kijkend vielen direct 2 dingen op: Op de bijrijdersstoel zat een hoogblonde en niet onaantrekkelijke jongedame van een jaar of 20, gehuld in de kortste minirok die ik ooit had aanschouwd, met hierop een, naar mijn preutse mening, te kort topje, waardoor haar bling-bling navelpiercing duidelijk zichtbaar werd.

Om het geheel te completeren droeg het meisje enorme zilverkleurige oorringen waarin een papegaaien-echtpaar een paringsritueel zou kunnen uitvoeren, zonder ook maar iets te raken verder. Wat echter het meeste opviel was de bestuurder, althans het ontbreken daarvan, zo leek het.

In 1e instantie zag ik namelijk niemand zitten op de plaats waar je de bestuurder zou verwachten en dat klopte ook wel: de rugleuning van de bestuurdersstoel was dermate naar achteren versteld, dat de bestuurder in zijn stoel lag, zoals ik dat weleens pleeg te doen als ik in de tuin in mijn hangmat lig te luieren. Op zich vond ik het best knap, dat iemand vanuit die positie überhaupt in staat was om een auto schadevrij te besturen.

Om het geheel te completeren droeg het meisje enorme zilverkleurige oorringen waarin een papegaaien-echtpaar een paringsritueel zou kunnen uitvoeren, zonder ook maar iets te raken verder

De jongeman, ik had inmiddels door dat de bestuurder een jongeman moest zijn, hield zich stevig aan het stuurwiel vast, om te voorkomen dat hij achterover zou vallen. Mouwloos hemdje, prachtige tattoo’s, waarvan ik overigens vanuit mijn positie niet direct kon vaststellen wel tafereel zij uitbeeldden, een vlotte honkbalcap, uiteraard achterstevoren gedragen en op zijn neus een pilotenmodel zonnebril met spiegelglazen.

Zijn nek was versierd met een goudkleurige schakelketting, met een hanger in de vorm van een kruis. Gelukkig dacht ik nog, hij is in ieder geval gelovig, dat dan weer wel…

Ook de enorme zwaar dreunende herrie was direct verklaard toen ik de enorme luidsprekers zag. Dat was echter niet het enige geluid dat de auto voortbracht.

De enorme uitlaat die enkele malen per seconde luidkeels om aandacht schreeuwde deed zijn best het geluid uit de speakers te overstemmen. Ik was zo gefixeerd op dit hele schouwspel, dat ik niet gezien had dat mijn verkeerslicht inmiddels in de juiste kleur was veranderd, waardoor de bestuurder achter mij geërgerd claxonneerde, teneinde mij te manen om voort te maken.

Voordat ik echter mijn voet nog maar richting het gaspedaal had weten te krijgen, spurtte de opvallende auto naast mij met veel wielspin, en een enorme herrie uit de uitlaat brakend, weg.

Onwillekeurig moest ik lachen. Zou deze jongen totaal niet in de gaten hebben hoe het er allemaal uit moest zien voor anderen? Gelukkig was hij weg, mijn auto snorde weer als vanouds en er klonk een rustig muziekje uit mijn iele luidsprekertjes in de portieren.

600 meter verder diende het volgende verkeerslicht zich alweer aan.

Door de duizelingwekkende snelheid waarmee de opvallende auto was weggereden, stond deze al triomfantelijk, zijn enorme herrie uitbrakend op mij te wachten, zo leek het althans.

Toen ik rustig naderbij kwam en de herrie weer luider werd, sprong het verkeerslicht juist op groen, waardoor ik het hele spul voorbijreed, nog voor de bestuurder gelegenheid had zijn gaspedaal andermaal diep in te trappen.

Tijdens het voorbijrijden kon ik het niet nalaten nogmaals naar binnen te kijken en omdat de bestuurder nog steeds in dezelfde positie ”lag”, zag ik het meisje naar me kijken. Ze knipoogde en lachte vriendelijk naar me, ik lachte tevreden terug……

Pap, de zon is een bolletje hè?

Gisteren belde mijn 22-jarige dochter enthousiast om te melden dat ze haar eerste sales (voor de ouderen onder ons, voorheen: opdracht) had gerealiseerd op de eerste dag van haar nieuwe baan.

Ik herinner me nog goed de puberteitsperikelen met haar en het bijbehorende gedrag, nog niet eens zo heel lang geleden. Meer dan eens lag ik als (uiteraard veel te strenge) vader met haar overhoop.

Dat had voornamelijk te maken met haar koppigheid en eigenwijsheid, die haar meermaals in meer problemen brachten dan strikt noodzakelijk, eigenschappen die ze mogelijk genetisch van mij heeft doorgekregen, zo eerlijk ben ik dan wel om dat te stellen.

Nou ben ik niet bepaald iemand die me door een weerbarstige puberdochter de les laat lezen en dat heb ik haar meer dan eens duidelijk gemaakt. Soms was ik tot wanhoop gedreven en gefrustreerd, maar ik hield vol, daar waar anderen zeiden dat ik me dingen teveel aantrok en wat soepeler moest zijn.

Als het niet goed gaat met je kind geef je jezelf daar de schuld van, terecht of onterecht, en zo hoort het ook naar mijn mening.

Je hebt ooit de verantwoordelijkheid op je genomen een nieuw mens op de wereld te zetten en daar horen niet alleen geluk en plezier bij, maar zeker ook om vanuit je eigen overtuiging datgene te doen wat je als ouder het beste lijkt.

Natuurlijk heb ik vaak aan mezelf getwijfeld door de jaren heen en dacht ik bij mezelf: “ben ik niet al te bezorgd of streng en doe ik het wel goed als vader?”, ik denk dat velen dit herkennen.

In het verleden drukte ik haar altijd op het hart om me te bellen als het later werd of als ze bij een vriendin wilde blijven slapen, maar dat werd steevast vergeten, haar telefoon was net leeg, het beltegoed op of ze had ‘geen bereik’. Dat heeft altijd de nodige zorgen en frustraties van mijn kant opgeleverd, zeker als ik weer eens een halve dag aan het rondbellen was om er trachten achter te komen waar mijn dochter was.

Regelmatig waren er ook discussies over het soort gedrag dat niet alleen bij haar, maar bij haar generatie kennelijk gemeengoed is.

Zelf kom ik uit een redelijk streng gezin.

Mijn vader regeerde met harde hand en brutaliteiten waren er niet bij. Eten geschiedde met mes en vork, op zondag droeg je ‘zondagse kleren’ buiten spelen op zondag was uit den boze en zo was er een hele waslijst aan do’s en don’t-s, zoals bijvoorbeeld televisie kijken. Pa bepaalde wanneer de TV aanging, op welke zender deze was afgestemd en wanneer deze weer werd uitgezet.

Als kind mocht je best af en toe televisie kijken, maar bedtijd was bedtijd. Al duurde het programma dat je aan het kijken was nog tot maar 10 minuten na de tijd die ondemocratisch was vastgesteld als bedtijd, onverbiddelijk werd je naar je kamer gestuurd, en je ging..

Bij de generatie van mijn dochter gaat dit anders. Televisie kijken is sowieso volstrekt niet meer van deze tijd, en de tijd die wij vroeger besteedden aan het doen van een spelletje of een televisieprogramma bekijken wordt door haar en haar vrienden besteed aan de iPad en Blackberry, en communiceren geschiedt voornamelijk via Facebook, Twitter en ‘pingen’

Wat een paniek ook als een van de drie niet werkt!

Zo was er onlangs kennelijk een landelijke storing in het ping-netwerk, waardoor er bij mijn dochter en haar leeftijdgenoten direct massahysterie ontstond hoe hiermee om te gaan, want laten we eerlijk zijn, hoe kun je in vredesnaam je vrienden bereiken als ping niet werkt??

De wereld was te klein en via Facebook werden complete anti-Blackberry-acties gestart en heftig gediscussieerd, waarbij zij en haar leeftijdgenoten het over een ding eens waren: dit mag dus ab-so-luut nooit meer gebeuren! Dan Blackberry maar failliet, en overstappen op iPhone, maar hoe kun je als moderne jongere functioneren zonder ping?? Niet dus…

fb1

Mijn pogingen om de zaak te relativeren door te stellen dat in ‘mijn tijd’ dergelijke zaken niet eens bestonden en dat ik ondanks het feit dat ik van dergelijke technologieën verstoken was, ik toch in staat ben gebleken om af te spreken met mijn vrienden en mijn opmerking dat ik deze technologie niet eens miste werden afgedaan als prehistorisch en als een belachelijke vergelijking.

Immers, een generatie die om 20.00 uur van huis ging om uit te gaan en om een uur of 2 weer in bed lag kun je gewoon niet serieus nemen. Mijn dochters generatie gaat immers pas uit als wij volwassenen naar bed gaan en komt pas thuis als wij domme volwassenen weer opstaan. Dus ja, als je als volwassene een mening durft te geven over het huidige tijdperk wordt je met minachting bekeken, je snapt het gewoonweg niet..

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, de kleine meid werd groot, sloeg haar vleugels uit en vertrok naar Frankrijk om daar te gaan werken en wonen.

Je denkt terug aan de tijd dat je met je dochter op zondag in het bos liep, haar kleine knuistje in jouw grote-mannenhand en de opmerking toen ze op die zonnige dag de zon bestudeerde en besliste: ‘Pap, de zon is een bolletje he??’

Plotseling krijg je opeens SMS-jes die melden dat ze je mist en dat je de beste vader van de hele wereld bent, dat ze bepaalde zaken aan jou te danken heeft en vindt ze het niet walgelijk meer om pa een spontane knuffel of zoen te geven.

Vriendjes, waarbij ik het voorheen wel uit m’n  hoofd liet om er een ongenuanceerde mening over op na te houden, laat staan die mening ook te verkondigen, worden plots met je geëvalueerd en uitgebreid met je besproken en ook waarom een kandidaat-vriendje  al dan niet geschikt wordt geacht.

Als je dochter het huis verlaat is het huis opeens ‘leeg’, veel sneller dan je aan had zien komen of had gewild, je taak als vader zit erop denk je dan en dat is beangstigend.

Stiekem verlang je zelfs een beetje terug naar die tijd van generatieconflicten pas enkele jaren geleden, alles beter dan dat ze ‘weg’ is.

Je denkt terug aan de tijd dat je met je dochter op zondag in het bos liep, haar kleine knuistje in jouw grote-mannenhand en de opmerking van je dochter die op een zonnige dag de zon bestudeerde en besliste: ‘Pap, de zon is een bolletje he??’ Die tijd is voorbij, maar de huidige tijd bevalt prima, als ze maar een beetje in de buurt is..

Waar een wil is, is soms geen weg…

Normaal gesproken kom ik nooit in Tilburg, maar ik was hier op uitnodiging van Ingrid Bruurs, echtgenote van John Bruurs.

Aanleiding voor mijn bezoek waren de vergeefse inspanningen van de familie en anderen, om het stoffelijk overschot van John, nadat zijn ontzielde lichaam op 2 oktober 2012 in Spanje werd aangetroffen, te repatriëren.

(In de media, onder andere op DossierVermist.nl is het hele verhaal uitgebreid te lezen.)

In het kort komt het erop neer dat de familie al sinds 2 oktober 2012 bezig is om het lichaam van John gerepatriëerd te krijgen naar Nederland, zodat hij gecremeerd kan worden en zijn nabestaanden op een waardige manier afscheid van hem te kunnen nemen, iets wat tot op heden, we schrijven inmiddels 25 november 2012(!) nog altijd niet gelukt is.

Ministerie, Ambassade, verzekeraar, KLPD, Interpol, alles en iedereen werd aangeschreven om een oplossing te vinden, maar helaas, de diverse instanties hadden begrip voor de situatie, maar gaven aan niets te kunnen betekenen voor de familie, afwachten was het devies.

De familie werd inmiddels steeds wanhopiger en uiteindelijk werd op initiatief van een Nederlands echtpaar in Spanje DossierVermist benaderd met een noodkreet.

DossierVermist.nl bestaat niet alleen uit een website, maar is een organisatie van vrijwillers die, onder andere, ook concrete hulp biedt in dit soort situaties.

Als vrijwilliger van DossierVermist heb ik vervolgens contact gezocht met de familie en hen beloofd mij in te zullen zetten om e.e.a. te bespoedigen.

Naast het plaatsen van een artikel op de website, heb ik de zaak onder de aandacht gebracht van Hart van Nederland met het verzoek om aandacht aan de zaak te besteden en heb ik zowel de Nederlandse Ambassade in Madrid en het Ministerie van Buitenlandse zaken om opheldering gevraagd.

Maar ook ditmaal bleven antwoorden uit, het enige wat volgde waren ontvangstbevestigingen, met uitzondering van het Ministerie dat mij adviseerde contact te zoeken met het KLPD.

Inmiddels had de redactie van Hart van Nederland kennelijk ‘lucht’ van de zaak gekregen en kreeg de familie te horen dat er in de uitzending van Hart van Nederland op zondag 25 november aandacht aan de zaak besteed zou worden.

Toen Ingrid Bruurs mij mailde om dit door te geven, besloot ik dan ook om daar heen te gaan. Enerzijds om aan mijn persoonlijk gevoel van betrokkenheid uiting te geven, maar zeker ook om de familie te steunen en om te bekijken waar ik of wij als DossierVermist verder concrete hulp konden bieden.

Zondag 25 november arriveerde ik dus in Tilburg, waar het reportageteam van Hart van Nederland inmiddels bleek te zijn gearriveerd.

Bij het betreden van de woonkamer viel direct op dat het behoorlijk druk was door de vele familieleden en vrienden van Ingrid, die allemaal waren gekomen om Ingrid en de kinderen een hart onder de riem te steken.

Terwijl het interviewen van Ingrid door het reportageteam in volle gang was, nam ik plaats op de bank tussen een aantal andere familieleden.

Aangezien ik inmiddels wel op de hoogte was van de feiten in de zaak, maar niet van de achtergronden m.b.t. John’s verdwijning en de familie het kennelijk ook prettig vond om hierover met een buitenstaander te kunnen praten, ontstond er vrijwel direct een aangenaam gesprek tussen deze mensen en mij. Wat mij trof was dat de familie van John, zonder uitzondering, lovend was over hem. Zo ontstond bij mij een beeld van een joviale man die niet alleen een harde werker was, maar opviel door de onbegrensde liefde voor zijn vrouw en zijn gezin, waar hij altijd alles voor over had.

Al had hij een 2e hypotheek moeten nemen op de woning en de rest van zijn leven in armoede moeten doorbrengen, hij zou het zonder enige aarzeling doen, zoveel hield John van haar

Omdat echtgenote Ingrid ernstig ziek was geweest en zij (nu nog) een riskante hersenoperatie voor de boeg heeft, deed John zijn best om haar in alles te steunen. “Al had hij een 2e hypotheek moeten nemen op de woning en de rest van zijn leven in armoede moeten doorbrengen, hij zou het zonder enige aarzeling doen, zoveel hield John van haar”, aldus de familie.

Nadat John enkele jaren daarvoor zijn baan had verloren, besloot hij zijn droom te verwezenlijken en een broodjeszaak te openen.

De familie roemt hem in ons gesprek om zijn kookkunsten en alles leek John en Ingrid voor de wind te gaan: Samen alles opgebouwd en inmiddels hadden ze het met hard werken goed voor elkaar. Geen rijkdom, maar geluk en dat lachte hen toe.

Tot dus die bewuste 18e augustus, waarop John het huis verliet om een eind aan zijn leven te maken en om nooit meer terug te keren, Ingrid, kinderen en overige familie verbijsterd achterlatend. 

Voor zover zij weet waren er volgens Ingrid totaal geen signalen die wezen op problemen die John tot een dergelijke daad zouden kunnen brengen. Hun relatie was beter dan ooit, John was vrolijk en liefdevol als altijd, er waren geen geldproblemen, helemaal niets.

Terugkijkend op de periode voor John’s verdwijning zijner wel signalen gekomen van ‘buitenstaanders’ die meenden dat John de laatste tijd zich ‘anders’ gedroeg; minder vrolijk, wat meer in zichzelf gekeerd, maar binnen zijn gezin was hier niets van merkbaar en was hij dezelfde vrolijke man als altijd.

Inmiddels is Ingrid aangeschoven en direct valt haar verdriet op: deze vrouw is merkbaar kapot van verdriet, zit vol met vragen en is de uitputting nabij. Met roodomrande ogen doet zij haar verhaal.

Uiteraard is ze kapot over het verlies van haar steun en toeverlaat, maar ook vanwege de onzekerheid m.b.t. het uitblijven van de repatriëring en de onzekerheid die haar kwelt.

Doordat John nog steeds niet terug is en Nederland en de hele kwestie nu al maanden aansleept, betekent dit automatisch dat er nauwelijks inkomsten zijn, met als gevolg dat haar het water ook financieel gezien aan de lippen staat:

Rekeningen lopen op, de hypotheek kan niet meer betaald worden en huisuitzetting dreigt.

Stukje bij beetje wordt mij het gehele verhaal, achtergronden én het onvoorstelbare verdriet van dit gezin duidelijk en, ondanks mijn ervaring en nuchterheid betrap ik me er zelf op dat ik op moet passen hier niet in mee te gaan.

Het hele verhaal grijpt me zo enorm aan dat ik nauwelijks de brok in mijn keel kan wegslikken en moet vechten om niet mijn eigen tranen de vrije loop te laten.

Daar heeft niemand iets aan, wél aan concrete hulp en ik wil me graag hard maken om het leed niet verder te laten oplopen en deze nachtmerrie tot een eind te brengen.

Hoewel DossierVermist of ik geen bedelaars willen zijn, doen wij tóch eenmalig een beroep op de meelevendheid van u als lezer om Ingrid en haar kinderen te ondersteunen. 

Ik wil dan ook een oproep doen om haar met een kleine bijdrage financieel te ondersteunen, om haar te helpen de komende tijd door te komen en te voorkomen dat ze niet alleen haar steun en toeverlaat, maar wellicht ook haar woning kwijtraakt en met schulden achterblijft. 

Voelt u zich geroepen om op dit vlak iets te betekenen, neemt u dan contact op met redactie@dossiervermist.nl 

Ik zal er voor zorgen dat uw hulp op de juiste plek terechtkomt!

Getagged , , , , , , ,

Gepast Zwijgen….

ImageHet is de vroege ochtend van 1 mei 1999 en het is uitgestorven aan de Keningswei in Veenklooster.

Veel buurtbewoners slapen nog, bijkomend van de feestelijkheden van Koninginnendag de vorige avond.

De enkele fietser of auto die op dat tijdstip zo vroeg in de ochtend langsrijdt is zich onbewust van de tragedie die zich hier, slechts enkele uren eerder heeft afgespeeld, want in het weiland wat ze zojuist zijn voorbijgereden ligt het dode lichaam van de 16-jarige Marianne Vaatstra uit het nabijgelegen Zwaagwesteinde.

Enkele uren eerder was zij, na koninginnendag te hebben gevierd in Kollum, per fiets door de nacht naar huis vertrokken. Ze kwam nooit aan..

Alleen en grotendeels ontkleed ligt ze hier eenzaam in dat kille weiland.. Ze is dood… overmeesterd, verkracht, gewurgd en met doorgesneden keel als vuil achtergelaten.

Het is ruim 13 jaar later als journalist Koen van Lannik en ik per auto onderweg zijn naar dezelfde plek en als we arriveren herkennen we direct de plaats van de vele foto’s die rondzwerven op het internet.

Plotsklaps zijn we stil… Hier is het dus gebeurd realiseren we ons als we de auto uitstappen en over het toegangshek van het bewuste weiland klimmen en richting de plaats delict lopen. We zwijgen, onwillekeurig respect hebbend voor de rust die er hangt. Je realiseert je direct dat hier 13 jaar geleden een meisje van amper 16 jaar in de duisternis vocht voor haar leven en moederziel alleen dood en als oud vuil werd achtergelaten. We kijken elkaar aan en denken beide hetzelfde.

Minutenlang blijven we zwijgend naar de exacte plaats staren waar destijds haar lichaam werd gevonden.

Hoe anders is het ook om hier daadwerkelijk te staan, in plaats van naar nietszeggende foto’s op het internet te staren.

We voelen de tragedie die zich hier moet hebben afgespeeld, ervarende de kilte en huiveren onwillekeurig.

Om ons heen kijkend proberen we ons voor te stellen wat er gebeurd is en hoe dit gebeurd is. Waarom liep ze, in het holst van de nacht met haar moordenaar dit weiland in, waarom is ze niet weggerend, waarom juist op deze plaats, waarom moest ze hier sterven, waarom?…

We proberen ons voor te stellen hoe het zou zijn als een van onze kinderen hier op deze wijze om het leven zou zijn gekomen en zo respectloos zou zijn achtergelaten, hoe zouden wij eraan toe zijn? We weten het niet gelukkig, maar voelen wel het verdriet van de familie van Marianne en proberen ons voor te stellen hoe het leven van hen zich sindsdien in gelatenheid moet hebben afgespeeld.

Op deze plek krijgen dan ook de woorden van Maaike, de moeder van Marianne, de juiste betekenis toen ze zei: “Na de dood van Marianne heb ik nooit meer écht plezier in mijn leven gekend”…

We verlaten de plek, wandelen naar de auto, stappen in, rijden weg en zwijgen….

Getagged , , ,
%d bloggers liken dit: