Categorie archief: Bijdragen van Nanko Kiel

Hou Fleur in je leven….

Fleur Bloemen

Fleur Bloemen

De dood van de 15-jarige Fleur Bloemen uit Staphorst heeft veel veroorzaakt. De tiener sprong op 11 december voor de trein. Onder de ogen van klasgenoten. Vlak voor de school zou beginnen. De school waarop ze werd gepest. Waar ze niet meer heen wilde. Ze wilde wel door met haar familie, maar niet met het leven op school. Uiteindelijk koos ze voor een wanhoopsdaad. Zag in de overweg de enige uitweg. Een citaat uit haar schriftje maakt wel duidelijk hoe wanhopig ze was. ‘Ik kan er niet meer tegen. Ik wil hier weg. Voorgoed!’

Hoe triest kan het zijn dat iedereen slechts een ogenschijnlijk vrolijk, open, lief en behulpzaam meisje heeft gezien. Iemand die geen enkel signaal had afgegeven dat ze de strijd wilde staken. En toch was dat het geval. Achter de façade van haar vriendelijke gezicht met glinsterende pretogen ging een stille strijd schuil. Een gevecht dat ze niet heeft kunnen winnen…

Pestverhalen zijn zo pijnlijk herkenbaar. Voor mij en velen met mij helaas. Ik ben er vreselijk depressief door geweest. Heb ook aan zelfmoord gedacht. 

Er ging een golf van verontwaardiging en afschuw door het land. Vreselijk vonden we het allemaal. De pesters moesten aangepakt worden. In de cel gestopt omdat ze iemand bewust de dood hadden ingejaagd. Het AOC Terra in Meppel heeft een onafhankelijk onderzoek ingesteld. Iedereen hoopte dat de stille tocht voor Fleur de laatste zou zijn. IJdele hoop, we blijken weinig van haar zinloze dood te hebben geleerd. Er verschijnen wekelijks nieuwe berichten over zelfdodingen. Vaak kennen we de achtergronden niet eens. Heel soms krijgen we echter een kijkje achter de schermen. Komen we te weten wat de trieste redenen zijn geweest. Zoals in het geval van Fleur…

De schreeuw om actie neemt ondertussen steeds grotere vormen aan. De zin ‘ook ik ben een slachtoffer van pesten’ verschijnt bijna dagelijks in onze mailbox. Komt uit alle hoeken van Nederland. Met daaraan de vraag gekoppeld of wij niet iets kunnen betekenen. Je wilt wel maar vraagt je af wat. Heel erg lang hebben we niet hoeven nadenken. Omdat vanuit het onderwijs zelf het voorstel kwam er iets mee te doen. Het project Hou Fleur in je leven was geboren.

Inmiddels zijn de plannen zo ver gevorderd dat er gastlessen over pesten en de gevolgen daarvan worden georganiseerd. Ook bestaat de mogelijkheid dat er les-opdrachten worden samengesteld en ligt het in de bedoeling een jaarlijks terugkerende prijs in het leven te roepen. Van Eddy en Anneke Bloemen hebben we inmiddels toestemming gekregen om deze prijs de Fleur Bloemen Award te noemen.

De start van het project vindt in de provincie Groningen plaats. Op het Dollard College in Winschoten om precies te zijn. Omdat zij als eersten het verhaal Als alleen de dood een vluchtweg biedt op het weblog van Nanklo Kiel: Webjournaal.com en het gedicht Fleur Bloemen, einde van een boeket  op dit Blog hebben gebruikt. Om het in de klas te bespreken en er een opdracht aan vast te koppelen. Die luidde kort en bondig. Reageer op het verhaal of maak zelf een gedicht. En dat deden de leerlingen.

We hebben de inzendingen beoordeeld en uiteindelijk een winnaar gekozen. Die maken we tijdens de Week tegen het Pesten (4 t/m 8 februari) bekend. Dat zal eerst via Webjournaal,  het weblog Wereldse en minder wereldse zaken van Paul Zeeman en uiteraard het Dollard College gebeuren. Aansluitend wordt een persbericht naar de media gestuurd.

De familie Bloemen heeft haar volledige steun aan het project toegezegd. Vooralsnog van een afstandje omdat het verdriet nog te diep zit. ‘Maar op termijn willen we er zeker wel wat meer mee doen. Het zou in ieder geval mooi zijn als dit geweldige initiatief landelijk wordt opgepikt’, zegt Eddy Bloemen. Wij hopen het met hem. We hebben namelijk veel handen nodig. Al was het alleen maar omdat één hand alleen geen lawaai kan maken…

Advertenties

Door Nanko Kiel

Webjournaal

We jammeren en jeuzelen wat af in ons kikkerlandje. Kreunen en steunen om het hardst als er weer nieuwe bezuinigingsmaatregelen worden afgekondigd. Roepen voor de zoveelste keer in koor dat het land naar de gallemiezen gaat. Ja hoor, u heeft volkomen gelijk. En weet u wat? We werken er zelf dapper aan mee.

Tijdens de oudejaarsnacht stond ik in de stromende regen naar het vuurwerk te kijken. Terwijl er naast mijn voeten een uitgeblust stuk vuurwerk neerplofte dacht ik aan die 70 miljoen euro die in een paar uur tijd letterlijk en figuurlijk in rook opging. Dacht ik tegelijkertijd aan al die mensen die het afgelopen jaar de deuren van de voedselbank uit de scharnieren hebben gelopen. In de rij hebben gestaan om een fatsoenlijk kerstdiner op tafel te krijgen.

Ik zag de beelden weer voor mij van mensen die ook in een rij hebben gestaan. Tijdens de verkoop van…

View original post 331 woorden meer

Ik kan niet meer…

Het verhaal van een treinmachinist over zijn ervaring met een ‘springer’

Webjournaal

Hij wil wel met me praten over zijn ervaring als machinist. Hij vraagt om een momentje en schenkt een kop koffie in. Een antieke klok tikt rustgevend in de kamer. Een kleine hond kijkt me wantrouwend aan vanuit zijn mand. ‘Dat is Joepje. Nou die is bejaard, hoor. Heeft amper tanden in zijn mond. Veertien is ie. Aflopende zaak.’ Dan begint hij hortend en stotend te vertellen.

Als klein jochie dacht ik: Later, als ik groot ben, bestuur ik de grote trein. Dan zorg ik ervoor dat iedereen op tijd is, naar zijn of haar familie kan. De hele dag treinen. Volle wagons en blije mensen. Als ik klaar ben met mijn opleiding, dan gaat het beginnen.

Het is nu later. Ik ben klaar met mijn opleiding en klaar met mijn werk als machinist. Ik kan het niet meer. Dat heeft een reden. Ik vind het niet meer leuk namelijk…

View original post 503 woorden meer

Wat een kutvoetbal..

door: Nanko Kiel

Zit je de ene dag naar een programma te kijken waarin een voetballende kickbokser, of was het nou een kickboksende voetballer, zich vanwege een doodschop voor de rechtbank moet verantwoorden, krijg je een etmaal later te horen dat een 41-jarige grensrechter van Buitenboys uit Almere door minstens drie doorgedraaide minderjarige Marokkaanse schoffies van 15 en 16 jaar uit het leven is getrapt en geslagen. Leden van voetbalclub SV Nieuw Sloten uit Amsterdam. Uit en thuis altijd lastig. Een voetbalvader die bij de wedstrijd van zijn zoon stond te vlaggen. Onderuit geschoffeld omdat de crimineeltjes het niet eens waren met zijn beslissingen.

Het B1-team van de Amsterdamse club had al een waarschuwing op zak vanwege eerdere misdragingen. Een aantal leden werd naar aanleiding van het incident geschorst. Ook het A1-elftal van Nieuw Sloten was betrokken bij een incident. Een van de spelers raakte in gevecht met mensen uit het publiek. Voor dit incident zijn schorsingen van negen en achttien maanden opgelegd.

En terwijl heel Nederland in shock is door het overlijden van grensrechter Richard Nieuwenhuizen, vindt Peter R. de Vries dat grensrechters in het amateurvoetbal ook eens naar zichzelf moeten kijken. Omdat ze bij tijd en wijle stuitend partijdig kunnen zijn.

Natuurlijk, dit is een goed moment om de grensrechters even te bekritiseren. Het is dus eigenlijk  gewoon zijn eigen schuld dat die onbezoldigde, goedwillende vrijwilliger het leven heeft gelaten? Gelukkig relativeert zijn grijze eminentie de zaak nog even op Twitter. ‘Partijdige, onsportieve grensrechters verdienen natuurlijk nooit en te nimmer geweld, maar respect komt van twee kanten’, aldus de media-masturbant. Het is alsof je zegt dat Marianne Vaatstra is vermoord, maar dat ze wel een fiets had gestolen. Je zou hem toch een gigantische schop onder zijn reet geven? Of ga ik dan ook te ver?

Schijtziek ben ik er van. Helemaal als je bedenkt dat er pas aangifte is gedaan nadat de man in het ziekenhuis was opgenomen. Ze hadden de boel in eerste instantie gesust. Na de mishandeling van de grensrechter leek de situatie gestabiliseerd. Het slachtoffer ging op eigen kracht naar huis, maar werd later onwel. Pas later op de dag bleek bij de club hoe ernstig de situatie in werkelijkheid was. De politie is daarom ook pas uren na de mishandeling ingeschakeld.

En dat begrijp ik dus niet. Er waren toch genoeg mensen in de buurt? Hoe kun je het zo ver laten komen. Op het moment dat je iets dergelijks ziet gebeuren grijp je toch meteen in? Bij de lurven grijpen die kanslozen en zonder veel omhaal hoogstpersoonlijk op het politiebureau afleveren. Wat zullen we nou krijgen zeg.

KNVB-bondsvoorzitter en lid van het UEFA-bestuur Michael van Praag vindt dat we het niet bij woorden moeten laten na dit gruwelijke incident. ‘Mensen help mee, denk mee. Dit is onacceptabel. Geen scheids, geen grens, geen voetbal. Zo simpel is dat.’ Ja, dat klopt. Dus stel een daad. Als de KNVB ballen heeft laten ze de winterstop wat eerder beginnen. Het is tijd voor bezinning. Bij amateurs en profs. Zij laten immers ook elke week zien hoe het vooral niet moet.

Het bestuur van de sv Nieuw Sloten zegt in een persverklaring met afschuw kennis te hebben genomen van het overlijden van de grensrechter van Buitenboys. ‘Voor onze vereniging is dit een enorme schok. Een gebeurtenis die al onze leden raakt. Geweld hoort niet op onze voetbalvelden. We moeten er alles aan doen om deze excessen uit te bannen.’

Juist ja. En daarom laat men de jeugd waarschijnlijk ook kickbokstraining volgen. Om de fysieke weerbaarheid te vergroten. Stond tot voor kort tenminste nog op de website van de club te lezen. Dat hebben ze veiligheidshalve maar weggehaald. Net zoals ze het team van de doodschoppers uit de competitie hebben gehaald. En het drietal geroyeerd.

En wat te denken van de KNVB? Waar Buitenboys zondagavond na het incident nog steun heeft proberen te zoeken? Waar je te horen krijgt hoe je het in hemelsnaam in je hoofd haalt om dan nog te bellen? Een blunder van de eerste orde. Directeur amateurvoetbal Antoin Binnenmars zegt dat de reactie ‘niet passend’ is geweest en dat de KNVB altijd beschikbaar dient te zijn voor grote problemen bij amateurclubs. Niet passend? Zeg maar rustig stuitend.

De dood geschopte grensrechter staat model voor de verziekte sfeer rondom de voetbalvelden door opgefokte fans, ouders en spelers en hooligans die in serieuze praatprogramma’s een podium krijgen om te vertellen hoe ze oorlogje spelen met andere raddraaiers. Richard Nieuwenhuizen heeft nog even een helder moment gehad. Was er van overtuigd dat hij zou herstellen. Het laatste wat hij nog kon zeggen was: ‘Wat een kutvoetbal he?’ Niet veel later zou hij in de armen van zijn geliefden sterven.

Advertenties
%d bloggers liken dit: