Vincent..


rain-house[1]Ik ben net wakker, pak m’n 1e kop koffie die dag, open de gordijnen en zie dat de regen met bakken uit de hemel komt. Maar gelukkig, ik heb lekker een vrije dag, hoef nergens naartoe en dus een mooie gelegenheid om een boek, dat me al weken vanuit de boekenkast ligt aan te staren, in één adem uit te lezen.

Ik ben normaliter niet zo’n lezer, maar nu ik een dag vrij heb, vrouw en kinderen weg zijn is dat een mooie gelegenheid. Ik pak het boek, gooi mijn benen op de bank en sla het boek open. De bel gaat en ik kan de vloek die ik in gedachten had nog net inslikken. Geërgerd sjok ik naar de voordeur en als ik de deur open doe zie ik een jongeman van een jaar of 20 voor me staan. Vlot type met een zwart windjack aan en een zwarte map onder de arm. “Goedemorgen meneer, sorry dat ik u stoor, maar ik ben bezig met een onderzoek, en…” Ik steek m’n hand op en voordat de jongen verder kan gaan wijs ik op de sticker die op de voordeur prijkt en waar te lezen valt “GEEN COLPORTAGE”. “Doe geen moeite” zeg ik, “Ik wil niks, ik koop niks en het is zonde van je tijd” Maar deze jongen is niet van plan om zich weg te laten sturen, vastberaden begint hij weer: “Meneer, ik begrijp uw reactie, maar mag ik u toch vragen mij 2 minuten aan te horen? Het is belangrijk en ik hoop echt dat u even wilt luisteren naar wat ik te zeggen heb” Onbewust kan ik mijn lach niet onderdrukken. Enerzijds omdat ik ooit als knul van 18 zelf een poosje als colporteur voor een boekenclub heb gewerkt en ook omdat deze jongen, ondanks de verkleumde en verregende staat waarin hij verkeert en al enige tijd buiten moet hebben gelopen, toch op een bepaalde manier mijn interesse weet te wekken. Ik strijk m’n hand over m’n hart en zeg: “kom maar even binnen, het is zulk slecht weer” De jongen volgt me naar de woonkamer. “Ga zitten”, zeg ik en ik wijs hem een stoel aan de eettafel. “Koffie?” vraag ik…”Graag meneer”. Kijk, nog beleefd ook denk ik bij mezelf. Ik loop naar de keuken en ik schenk voor de jongen en mezelf een kop koffie in. Terugkomend uit de keuken zie ik dat hij zijn map op tafel heeft gelegd en met een mismoedige blik naar de map zit te staren. Ik zet de mok koffie voor hem neer en ga tegenover hem zitten. Nu kan ik de knul pas goed bekijken en ik zie een open gezicht dat vriendelijkheid uitstraalt, maar tegelijkertijd heeft hij iets triests over zich. “Nou, vertel, wat voor belangrijks wil je met me delen?” vraag ik hem enigszins spottend.

Mijn vader heb ik nooit gekend en ik wist niet beter dan dat hij om het leven gekomen was bij een auto-ongeluk..

“Het gaat om mijn vader” begint hij zijn verhaal, “Mijn moeder was ernstig ziek en is 2 maanden geleden overleden. Mijn vader heb ik nooit gekend en ik wist niet beter dan dat hij om het leven gekomen was bij een auto-ongeluk, vlak na mijn geboorte. Na haar dood ben ik er echter via familie achter gekomen dat hij nog leeft. Mijn vader en mijn moeder zijn vlak na mijn geboorte gescheiden en mijn moeder en ik zijn verhuisd naar Italië waar zij een baan kreeg aangeboden destijds. 3 jaar geleden zijn we teruggekomen naar Nederland omdat mijn moeder ernstig ziek werd en ze graag hier wilde sterven” Hij neemt een slok van zijn koffie en ik zie dat zijn hand beeft. “Rustig aan” stel ik hem gerust. “Neem je tijd, ik luister nog steeds” Na nog een slok vertelt hij verder: “Ziet u, mijn moeder had destijds geen contact met haar familie door iets dat in de familie gebeurd was, en de familie heeft mijn vader nooit gekend. niemand van haar familie weet hoe hij heet, waar hij vandaan komt en waar hij nu is. Tijdens de begrafenis echter kwam er een man naar me toe die me vertelde dat mijn vader nog leefde en hier in het dorp moest wonen. Ik heb dus alle informatie die ik over mijn vader heb opgeschreven en ik deel mijn verhaal nu met iedereen in het dorp hier in de hoop op nieuwe aanwijzingen die me helpen mijn vader terug te vinden” “Wat weet je van je vader?” vroeg ik hem. “Niet veel” vervolgde hij, “Hij moet ongeveer 45 jaar zijn en ik weet dat hij destijds bij een grote oliemaatschappij werkte en veel reisde voor zijn werk” Ik stak mijn hand op ten teken dat hij even moest zwijgen. Ik moest wat ik zojuist gehoord had even verwerken. Toen ik enigszins bekomen “kon ik alleen maar uitbrengen “Vincent?”

 Voorzichtig sloeg hij de kaft om en bekeek de eerste pagina waar een oude foto met daarop een man, vrouw en baby’tje..

De jongen keek me verbijsterd aan en stamelde “H..Hoe weet u mijn naam”? De grote ogen die hij opzette bij het horen van zijn naam deden komsich aan en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Zonder verder iets te zeggen stond ik op en liep naar het dressoir in de woonkamer waar ik uit de onderste la een vergeeld foto-album pakte. Ik liep terug naar de eettafel en legde het album voor hem neer. Vragend keek hij me aan, maar voor hij iets kon zeggen zei ik “Sla dit album maar eens open en blader er eens in”  Voorzichtig sloeg hij de kaft om en bekeek de eerste pagina waar een oude foto met daarop een man, vrouw en baby’tje keurig in fotohoekjes was ingeplakt. “Maar, maar…dat is mijn moeder!” Ongelovig en met grote ogen keek hij mij aan. “Klopt” zei ik, en die baby? Dat ben jij..” “Papa?” vroeg hij verbaasd.. IK stond op, liep naar hem toe en legde een hand op zijn schouder. “Welkom thuis jongen, welkom thuis..” zei ik zacht. De tranen biggelden inmiddels over mijn wangen. Hij stond op, keek me even diep in mijn ogen en hij vloog me snikkend in de armen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: