Van kind tot moeder…


Door Sandra Vogelaar

De aanleiding om toch maar eens alles op te gaan schrijven is het zoontje van mijn partner.

Gek genoeg is er al die jaren later nog steeds niets veranderd en heeft in dit geval (net als in mijn eigen jeugdrelaas) nog steeds een moeder zoveel macht dat ze kan doen en laten met een kind wat ze wil, zolang ze maar consequent haar leugens naar de buitenwereld volhoudt. Ik word nu regelmatig geconfronteerd door het verdriet, de onmacht, de woede en zelfs haat van een jochie van 5 wat een spiegel voor mijzelf is een reflectie uit mijn eigen jeugd. Gek gemaakt worden door degene die je blindelings vertrouwd en afhankelijk van bent, en zelfs anno 2009 is het nog steeds zo dat er uiteindelijk een psycholoog bij te pas moet komen om het kind een plekje te laten geven dat hij zo beschadigd is opgegroeid! Want om ouder te worden en te zijn hoef je geen opleiding te doen, geen examen en tussentijdse tests om te kijken of je überhaupt (nog wel) geschikt bent! En mocht het toch volledig mis gaan, het kind ontspoort of de ouder doet het kind iets aan, dan kunnen we met een beetje geluk jeugdzorg of de rechter de schuld geven. Nee in plaats van voorkomen leven we nog steeds in een land waar het niet uitmaakt wat de gevolgen zijn, zolang er maar een schuldige valt aan te wijzen.

Ik ben nu zelf 37 en heb 3 prachtige dochters van 17, 15 en 8 en ben 6 jaar geleden gescheiden van de vader van mijn kinderen omdat buiten dat hij voor mij een totaal ongeschikte partner was, ook hij tijdens ons huwelijk de kinderen gebruikte als macht- en dwangmiddel om bij mij iets gedaan te krijgen, na jaren van ruzie waar de kinderen regelmatig de dupe van werden was voor mij de maat vol en ik besloot alleen verder te gaan met mijn meiden. Het heeft heel lang geduurd en extreem veel inspanning en toegeven van mijn kant maar uiteindelijk is hij nu een redelijke vader, die helaas nog steeds af en toe de kinderen probeert in te zetten om iets gedaan te krijgen, maar ze zijn nu ouder en weerbaarder en samen met mijn meiden houden we de situatie acceptabel. Nu een aantal maanden verder is de stand dat helaas voor mijn meiden vaderlief ervoor heeft gekozen na het zoveelste conflict met zijn huidige vriendin zijn kinderen dan maar niet meer te zien!

Ik ben dus 37 jaar geleden geboren in Leidschendam, het gezin bestond uit vader, moeder en uiteindelijk 4 kinderen. Zolang ik me kan herinneren heeft mijn `moeder` mij het gevoel gegeven niet welkom te zijn en haar alleen tot last te zijn, ons gezin was aardig verdeeld mijn oudste zus was voor zover mogelijk close met mijn vader en mijn broertje was ook voor zover mogelijk close met mijn moeder, mijn jongste broertje die 9 jaar na mij werd geboren was uiteindelijk het oogappeltje van ons allemaal, dat het close zijn van mijn broertjes en zus relatief was besefte ik later pas, want ook zij zijn totaal niet gespaard door haar tijdens hun jeugd. Ik ben opgegroeid met fysieke en mentale mishandeling en honger en gek genoeg is dat gevoel van altijd honger hebben, bijna nooit normaal te eten krijgen me het meest bijgebleven, als je geluk had kon je wat oud brood vinden en een restje ketchup als beleg.

Zolang ik me kan herinneren keerde ik me al af van mijn moeder en alles wat er bij ons thuis gebeurde, spreken deed ik er niet of nauwelijks over, 1 keer heb ik een poging gewaagd, ik was toen 13 en zat op de middelbare school en zoals gewoonlijk kwam ik na school thuis en wilde even op de bank gaan zitten. Nou schepte mijn moeder er een groot genoegen in als je naast haar op de bank zat om je dan om de paar minuten met een naald in je been, of soms om af te wisselen je arm, te prikken en omdat het niet de 1e keer was wist ik wat de gevolgen waren als ik er iets van zou zeggen dus probeerde ik me te verbijten. Na een keer of 10 heb ik haar gevraagd ermee op te houden maar ze bleef doorgaan uiteindelijk een keer of 20 later werd ik kwaad en dat eindigde dus in een klap voor mijn kop en een trap in mijn lenden, dat was de 1e keer dat ik tegen haar heb geschreeuwd dat ze echt ziek in haar hoofd was, vervolgens begon ze dus finaal op me in te trappen en toen ik naar mijn kamer was gevlucht, die ik met mijn 2 broertjes deelde, kwam ze me achterna en begon om haar gram te halen mijn schoolboeken te verscheuren met de mededeling je bent toch te dom dus die boeken heb je niet nodig. Op school moest ik een verklaring geven waarom ik een aantal boeken niet meer had dus ik besloot mijn toenmalige handwerklerares in vertrouwen te nemen en heb haar alles verteld. Zij was in shock en heeft direct contact met mijn mentor opgenomen. Hij heeft contact met mijn moeder opgenomen en met haar gesproken, eind van het verhaal was dat ik op mijn kop kreeg van mijn mentor omdat ik zulke verhalen had verzonnen, want aan de presentatie van mijn moeder mankeerde niets, liegen wist zij te verheffen tot kunst en waarschijnlijk moest je van heel goede huize komen om door de façade van mijn moeder heen te prikken.

Angst, nu ik weer terug duik in het verleden is dat een woord wat ook steeds terugkomt. Mijn vader was een prima man maar helaas niet opgewassen tegen zijn vrouw, mijn moeder. Dus hij nam de benen, werkte overdag en ´s nachts en op zaterdag, op vrijdagavond ging hij naar het cafe en op zondag ging hij tijdens het seizoen naar Duindigt en buiten het seizoen naar het wedkantoor. De vrijdagavond eindigde steevast in oorlog tussen mijn ouders, waarop mijn moeder ons allemaal gillend uit bed haalde met de mededeling dat hij, mijn vader dus, haar wilde vermoorden en als we dan weer in paniek (later werd dit gelaten omdat we ouder werden en al wisten dat er niets aan de hand was) de huiskamer in renden dan zat mijn vader daar op de bank, meestal onder invloed van wat drank en was zich van geen kwaad bewust en wilde eigenlijk alleen maar slapen maar dat mocht niet van haar. De geweldige vrijdagavonden eindigden bijna wekelijks op dezelfde manier, moederlief gooide alle kleding van mijn vader op straat en belde de politie en vervolgens nam de politie hem mee om hem een paar uur later weer te laten gaan want er was gewoon geen sprake van alles wat zij beweerde. De laatste keer dat ik hier getuige van ben geweest was ik een jaar of 15 en weet nog goed dat de politie vroeg of hij ons vaak sloeg, ik zie mezelf nog tegen de kachel aan staan en herinner vooral de minachting die ik voor haar voelde en heb ook tegen de politie gezegd dat ze beter haar mee konden nemen en opsluiten. Op dat moment besloot ik dat ik daar weg moest.

Toen we klein waren gebeurde het regelmatig dat als mijn vader aan het werk was ’s nachts dat moederlief ons wakker maakte en met ons in de kast ging zitten omdat ze bang was, bang voor alles, bang voor onweer, bang voor het donker of ze had weer eens een verhaal dat er iemand iedere nacht in en om ons huis liep. Pistolen Paultje komt direct in me op, geen idee wie of wat de goede man was maar mijn god wat was ik bang voor hem vroeger want volgens mijn moeder stond hij iedere avond zodra mijn vader naar werk was aan de overkant van de straat bij ons naar binnen te kijken en zodra ze de lichten uit had gedaan drong hij de tuin binnen en probeerde naar binnen te komen, op een gegeven moment had ze de oplossing er werd een lamp met bewegingssensor in de tuin geplaatst. Nou dat was feest: iedere nacht werd je doodsbang wakker omdat dat verdomde licht weer eens aanging aangezien de tuin altijd vol met dieren liep en de lamp geen onderscheid maakte tussen mens of dier. Achteraf is het hele gebeuren wel grappig als je bedenkt dat de achterdeur altijd open stond voor de vele huisdieren die ze zogenaamd zo goed verzorgde. Daar kan ik heel kort over zijn haar goede verzorging bestond uit geen eten geven en een paar rottrappen (zoals ze dat mooi noemde) in de lenden als ze het waagden om te zeuren om eten. Tijdens mijn jeugd slaapwandelde ik vrij veel, en het gebeurde regelmatig dat ik op straat liep en of zelf wakker werd ik denk van de kou of een buurvrouw me zag en terugbracht of mijn zus had gemerkt dat ik weer op pad was, moederlief was meestal nergens te vinden. Later heb ik me regelmatig afgevraagd waar ze ’s nachts was en wat ze allemaal uitspookte.

Geld, bij mijn moeder draaide alles om geld het was er nooit en als het er was gaf ze het aan zichzelf uit, want fatsoenlijk eten en drinken voor ons was er niet maar als er bezoek kwam dan toverde ze cola uit de wasmachine en chips had ze dan ook wel ergens verstopt. Het bijzondere was dat wij als kinderen vroeger heel veel bewondering voor mijn moeder hadden want ze was altijd ziek en lag altijd op de bank te steunen en te kreunen maar als er visite kwam of er een ongeluk gebeurde in de buurt dan sprong ze van de bank toverde wat make-up tevoorschijn en was weer als nieuw, wij vonden het maar wat moedig dat ze dan toch de energie vond om zich op te tutten, later besef je dat haar hele ziek zijn altijd één groot toneelspel is geweest.

Voor mij is de meest heftige tijd thuis geweest toen ik na flink te grazen te zijn genomen in een jeugdclub en een paar weken ziekenhuis ik bijna 2 jaar thuis ben geweest met hoofd, nek- en rugletsel, in die periode heeft ze denk ik heel veel haar gram op mij gehaald ik was toen 13. Als je 13 bent en zoiets overkomt je dan heb je vooral behoefte aan steun en liefde maar daar dacht moederlief anders over. Het was voor haar een nieuw chantagemiddel. Toen ik een jaar na dato een soort epileptische aanval op het ijs kreeg en wederom naar het ziekenhuis werd afgevoerd en de mededeling van de neuroloog kreeg dat ik koste wat kost nog een klap op mijn hoofd moest vermijden omdat er een reëel risico bestond dat ik in coma zou raken, was dit voor mijn moeder aanleiding om te pas en te onpas te dreigen dat ze me flink op mijn hoofd zou rammen. Achteraf op verzoek van mijn moeder moest ik in die tijd naar het academisch ziekenhuis in leiden voor extra onderzoek. Daar aangekomen bleek het om een uitgebreid psychologisch onderzoek te gaan, onder protest heb ik dit gedaan niet wetende met welk doel maar dat zou snel blijken. Het bleek om de kinderbijslag te gaan die zij onterecht had ontvangen, dus een paar maanden later gingen we zogenaamd voor de uitslag naar het ziekenhuis maar tot mijn verbazing eindigden we bij het GAK. Daar aangekomen kreeg ik de mededeling van mijn moeder dat ik tegen de arts moest zeggen dat ik niet meer op straat durfde en overal bang voor was. Uiteraard weigerde ik wat resulteerde in een scène die in GTST niet zou misstaan. In 1993 veranderde ik van huisarts en kreeg mijn dossier in handen, daar zat een uitgebreid verslag in van de toen afgenomen test en daar stond expliciet in de bevindingen dat mijn moeder een dubieuze schadelijke rol vervulde in mijn leven. Ook met die informatie is toen niets gedaan. In al die tijd is er helaas weinig veranderd!

2 thoughts on “Van kind tot moeder…

  1. Sofie Geyskens schreef:

    Oh jee… Respect voor jou. Wat een triest maar mooi verhaal. Ik zal er zeker vaak aan denken…

  2. Paul Zeeman schreef:

    Ook bezoekers van deze blog hebben hun eigen verhalen en zijn welkom om deze te delen.. Mooie bijdrage Sandra!

Laat een reactie achter op Paul Zeeman Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: