Het laatste oordeel…


We oordelen, beoordelen en veroordelen.

Dat begint al bij de geboorte: elk familielid dat op kraamvisite komt heeft een oordeel over het uiterlijk van de nieuwe wereldburger; de een vindt dat de baby op papa lijkt, terwijl de ander stellig is in zijn of haar mening dat overduidelijk mama de meeste uiterlijke trekken heeft gedoneerd.
Hoe snel we gaan lopen, wanneer we gaan praten, hoe en hoeveel we eten, alles wordt beoordeeld.

En dat is niet zo gek: oordelen, beoordelen en veroordelen wordt ons immers van jongs af aan aangeleerd: “wat vind je hiervan”, of “vind je het mooi?” en “dat is een slecht iemand”, waarbij er gemakshalve van wordt uitgegaan dat deze mening gedeeld wordt.
Immers, iedereen vindt een moordenaar een slecht mens en iedereen vindt mishandeling, misbruik of ander leed dat anderen wordt aangedaan verwerpelijk.

Uiteraard staat het eenieder vrij zich een oordeel te vormen over zaken.
Als iemand paars een prachtige kleur vindt, zal niemand hem of haar hierop beoordelen, ook al zijn de meningen hierover verdeeld. Dat wat de een mooi vindt, vindt een ander lelijk, de een houdt van spruitjes, de ander houdt van boerenkool of boontjes.
Vreemder wordt het als je iemand hierop beoordeelt, want waarom zou iemand die van boontjes houdt minder zijn dan iemand die van bloemkool houdt?

Evenzo vindt de een moderne kunst fantastisch, terwijl een ander lyrisch wordt van klassieke werken en gelukkig maar: zoveel mensen zoveel smaken, dat maakt de wereld kleuriger en interessanter.

Maar hoe nu om te gaan met mensen die de keuzes die je maakt ongevraagd gaan beoordelen of veroordelen?
Als u graag kleedjes punnikt die ik niet mooi vind, bent ik dan diegene die u zegt dat geen mooi kleedje te vinden zonder dat om mijn oprechte mening wordt gevraagd, of houd ik die mening voor me?

Een kennis van me vindt het fantastisch om met lucifers scheepjes te bouwen, hij gaat hier helemaal in op en vindt het zelf prachtig om te doen en exposeert ze ook.
Los van het feit of ik dit begrijp, of ik zijn creaties nou mooi of lelijk vindt , en of hij hier, naar mijn mening, teveel tijd aan besteedt, kies ik ervoor te zeggen dat ik het fijn vindt dat hij een bezigheid heeft gevonden die hem zoveel voldoening schenkt en vind ik het oprecht knap dat hij exposeert en dat mensen de moeite doen hiernaar te kijken.

Wat IK ervan vind? Tja, doet dat ter zake dan? Zolang iemands keuzes mij niet beïnvloeden, schadelijk zijn voor mij of de mensen waar ik om geef of mijn mening niet gevraagd wordt, zal ik daar geen oordeel over vellen.
Wordt mijn mening wel gevraagd, dan zal ik de vrager respectvol mijn oordeel geven, zonder hem te bespotten.
Ik vind namelijk dat je eenieder in zijn of haar waarde dient te laten en respectvol met mensen om moet gaan, want laten we eerlijk zijn: wie ben IK dan?

Mensen die mij heel dierbaar zijn, zoals bijvoorbeeld mijn eigen gezin mogen mij altijd ongevraagd hun oordeel geven, mits dit rechtstreeks aan mij gegeven wordt, ik kan daar goed tegen en tevens weet ik van die mensen dat dit oordeel niet alleen gebaseerd is op wederzijds respect, maar ook op kennis ten aanzien van mijn motieven om iets te doen of op een bepaalde wijze of volgorde te doen , het ontstaan ervan of de omstandigheden.
Ik zie dat zelfs als waardevol.
Alle andere oordelen, beoordelingen en veroordelingen? Ik neem ze voor kennisgeving aan, het zal allemaal verder wel. Vreemd vind ik het wel, dat is MIJN laatste oordeel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Advertenties
%d bloggers liken dit: