Spruitjes en sucadelapjes…


https://i0.wp.com/www.ijspaleis.nl/upload/images_product_lt/large_3161.jpgVanmorgen zat ik, samen met mijn vrouw, in de wachtkamer behorend bij de gipskamer in het ziekenhuis.

Mijn vrouw heeft haar voet een week of 6 geleden gebroken en heeft daar nog veel last van, dus vanmorgen maar eens teruggegaan naar het ziekenhuis. We kwamen de wachtkamer in en daar zaten een aantal mensen gelaten op hun beurt te wachten.

Keurig opgevoed als ik ben keek ik om me heen, knikte vriendelijk naar de aanwezigen en liet een opgewekt “goedemorgen!” horen.

En dan gebeurt het.. er gebeurde….eigenlijk niets…

Uit de linkerhoek klinkt een soort brommend gemompel van een wat oudere man, die met zijn armen over elkaar, stuurs en strak voor zich uit kijkt.

Aan de rechterzijde zit een echtpaar, ik schat eind 50, begin 60, waarvan de man constant met zijn voet op de grond aan het tappen is, op een manier of hij bezig is een weerbarstige pedaalemmer te bedienen. De vrouw heeft een kooktijdschrift in haar hand en bestudeert ogenschijnlijk geïnteresseerd de recepten van de meest exquise gerechten.

Ik geloof het tafereel niet: ze zien er zeer degelijk uit, vastgeroest in hun degelijke bestaan. De vrouw gaat gekleed in een hooggesloten jurk in een stof met een soort jaren ’70 fantasiemotief, zo vaak gewassen dat de stof ernstig vervaald is, dikke vleeskleurige kousen en de meest degelijke, donkerbruine damesschoenen die je je maar kunt voorstellen voorzien van dikke beige spekzolen. Om het beeld te completeren draagt ze haar grijze haar opgestoken in een enorme knot die fier de lucht in steekt, bijeengehouden door zo’n reusachtige knijpkam. Als ik haar zo zie zitten doet ze me denken aan de penningmeesteres van de plaatselijke christelijke plattelandsvrouwenvereniging tijdens de jaarlijkse ledenvergadering.

Ik kan me deze vrouw goed voorstellen terwijl ze zondags de spruitjes aan het schoonmaken is en ze het afval in de opengevouwen krant van gisteren op haar schoot laat vallen, terwijl uit de keuken de geur van sudderende sucadelapjes steeds duidelijker valt waar te nemen.

Ik stel me zo voor hoe daar een klop-klop-dat-klinkt-goed zware eikenhouten tafel staat, met op de ene helft het opgevouwen Perzische tafelkleed, en op de andere helft het dubbelgevouwen plastic tafelkleed in boerenbontmotief, gedekt met 2 tot de draad toe versleten gecraqueleerde porseleinen borden, 2 oude zilveren couverts en een glazen peper-en-zoutstel met bruin bakelieten strooidoppen dat ze waarschijnlijk 37 jaar geleden als huwelijksgeschenk van tante Annie en ome Piet hebben gekregen, ziet u het tafereel?

Maar goed, uitgerekend deze dame leest dus dat kooktijdschrift en dat is gewoon absoluut ongeloofwaardig, wetende dat geen enkel in dat tijdschrift opgenomen recept ooit door haar gebruikt gaat worden. Op de eerste plaats omdat ze niks op heeft met haute cuisine en op de 2e plaats omdat haar man simpelweg zou weigeren er ook meer 1 hap van te nemen. Hollandse kost, dat is wat hij wil, klaar.

Inmiddels is er een verpleegkundige de wachtruimte binnengekomen die een naam noemt, waarop het stel direct in actie komt: De vrouw staat op, pakt haar jas die over haar schoot gedrapeerd lag en reikt deze achteloos aan haar man aan, die nog steeds zit. De man pakt zonder op te kijken de jas aan, staat ook op en loopt gedwee achter zijn vrouw aan.

Als hij me in het voorbijgaan even kort aankijkt zie ik een mistroostige blik in zijn ogen en hij zucht zacht.

Ik knik naar hem, begrijp hem…“goedemorgen” en ik knik nogmaals vriendelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: