Pesten? Wie doet er mee…


http://econsciousconsulting.files.wordpress.com/2012/01/cyberbullyingphonefight.jpgZe hebben mij vroeger altijd geleerd dat je anderen niet mag pesten. En dat deed ik dan ook niet. Zei hij braaf als er weer een klacht van de meester bij mijn vader terecht kwam. Ik kon vroeger best een vervelend kereltje zijn, al zeg ik het zelf. Maar ja, iedereen deed het en als je er bij wilde horen deed je gewoon mee.

door Paul Zeeman en Koen van Lannik

Het waren vaak onschuldige pesterijtjes maar toch. Er is niets vervelender dan een half uur naar je jas moeten zoeken omdat een stel onverlaten hem ergens in een kast hebben verstopt. Of in een stinkend toilet opgesloten zitten. Alleen maar omdat je niet aan het beeld voldoet dat anderen als maatstaf nemen.

Tijdens mijn diensttijd had je ook altijd wel mensen die het pispaaltje van het peloton waren. Zo joegen we een keer iemand in het holst van de nacht in zijn blote kont het kazerneterrein over. Bij wijze van ontgroeningsritueel. Als hij het zou aandurven was hij een volwaardig lid van de groep. En wilde je er niet aan meewerken? Dan moest je niet raar opkijken als je kledingkast zomaar op een andere verdieping stond of dat je er zelf in zat zodat je op zeker het eerstvolgende appél zou missen. Maar ach, dat waren maar kleine pesterijtjes. Kerels onder elkaar zullen we maar zeggen.

Ik heb de afgelopen week kreten voorbij zien komen waar de honden geen brood van lusten. En weet u wat nog het meest akelige is? Mensen doen er zo snel aan mee. Het is een van de nare bijwerkingen van het internet. Een bijsluiter is er niet, dus iedereen ramt er maar op los. Misschien moeten we ons zo onderhand maar eens goed afvragen of er wellicht een gedragscode moet komen. Omdat we kennelijk niet tot zelfregulering in staat zijn.

Hoe meer ik er over nadenk is het eigenlijk niet zo verwonderlijk dat we als een trein voortdenderen en het spoor steeds vaker bijster raken. In Den Haag doen ze immers vrolijk mee aan het pesten van de burgerij. Met lachebek Mark Rutte voorop. ’Als u op mij stemt dan…’ En de ene na de andere belofte rolt er over zijn lippen. Om dan later te kunnen roepen dat de beloftes ’niet helemaal’ waargemaakt kunnen worden. Pesten in belang van het land.

Nu zou ik me niet meer aan pesterijen wagen. Omdat dergelijke praktijken hele nare gevolgen kunnen hebben. Vanmorgen werd ik getroffen door een klein artikeltje in een landelijke krant. Daarin viel te lezen dat een 14-jarige Amerikaanse jongen zelfmoord had gepleegd door zich, in bijzijn van zijn medescholieren, door het hoofd te schieten. Het pesten hield ineens voor hem op, dat wel…

Ook de zelfmoord van Tim Ribberink was onlangs voorpaginanieuws, waarbij zelfbenoemde ‘deskundigen’ over elkaar heen vielen en om het hardst liepen te schreeuwen dat pesten niet langer getolereerd kan en mag worden. Prachtig gezegd, maar hoe ga je dat dan realiseren?

Anti-pest campagnes zijn een geweldig initiatief om een deel van de pesters tot nadenken te bewegen en bewust te maken van hun gedrag, maar er is ook een groep die-hards die hier, hetzij door een gebrek aan empathisch vermogen, hetzij vanuit een dwingende behoefte zichzelf te bewijzen, niet ontvankelijk voor zijn.

Juist voor die groep, die mijns inziens verantwoordelijk is voor veel van die gevallen van zelfmoord, is welke campagne dan ook bij voorbaat zinloos. Sadistische machtswellustelingen. Leiders van de roedels der pestkoppen die hun volgelingen tot kuddegedrag weten te verleiden.

Bijkomend probleem is dat veel slachtoffers van pesterijen vaak onzichtbaar blijven tot het te laat is. Slachtoffers schamen zich voor het feit dat ze gepest worden. Hebben vaak zoveel angst voor hun belagers dat ze liever zwijgen.

Het enige respect dat slachtoffers krijgen is vaak van naasten. Het zou echter zomaar kunnen dat slachtoffers van pesterijen, door naar buiten te treden, ook hun respect verliezen. Omdat ze dan misschien wel eens als zielig bestempeld kunnen worden.

De pestkoppen intimideren hun slachtoffers meedogenloos. Doorvertellen heeft doorgaans een verergering van de pesterijen en bedreigingen tot gevolg waardoor slachtoffers zwijgen. Soms dus tot het te laat is. De oplossing? Ik zou het niet weten. Sterker nog, ik waag het te betwijfelen dat die er is…

Advertenties

One thought on “Pesten? Wie doet er mee…

  1. masjinist schreef:

    Je zou kunnen zeggen dat dit met een vooruitziende blik geschreven is. Als Tim niet al dood was, dan werd hij daar nu wel toe gedreven. En Jeffrey Arenz wordt ook nog steeds doodgewenst. Zeer ten onrechte, als je probeert je in zijn denkwijze te verplaatsen. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want de echte Jeffrey is misschien een beetje een rare vogel, maar tegelijk een keiharde werker en de liefste jongen die je je voor kunt stellen. Alleen door het pesten wantrouwig en onzeker geworden, maar goed te bereiken. Ik denk dat hier hetzelfde aan de hand is als bij mensen die als kind thuis mishandeld zijn; die hebben ook veel sneller de neiging later hun eigen kinderen te mishandelen. Ik ben bang dat jullie daarmee wel gelijk krijgen en dat pesten vrijwel niet te stoppen is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Advertenties
%d bloggers liken dit: