Pap, de zon is een bolletje hè?


Gisteren belde mijn 22-jarige dochter enthousiast om te melden dat ze haar eerste sales (voor de ouderen onder ons, voorheen: opdracht) had gerealiseerd op de eerste dag van haar nieuwe baan.

Ik herinner me nog goed de puberteitsperikelen met haar en het bijbehorende gedrag, nog niet eens zo heel lang geleden. Meer dan eens lag ik als (uiteraard veel te strenge) vader met haar overhoop.

Dat had voornamelijk te maken met haar koppigheid en eigenwijsheid, die haar meermaals in meer problemen brachten dan strikt noodzakelijk, eigenschappen die ze mogelijk genetisch van mij heeft doorgekregen, zo eerlijk ben ik dan wel om dat te stellen.

Nou ben ik niet bepaald iemand die me door een weerbarstige puberdochter de les laat lezen en dat heb ik haar meer dan eens duidelijk gemaakt. Soms was ik tot wanhoop gedreven en gefrustreerd, maar ik hield vol, daar waar anderen zeiden dat ik me dingen teveel aantrok en wat soepeler moest zijn.

Als het niet goed gaat met je kind geef je jezelf daar de schuld van, terecht of onterecht, en zo hoort het ook naar mijn mening.

Je hebt ooit de verantwoordelijkheid op je genomen een nieuw mens op de wereld te zetten en daar horen niet alleen geluk en plezier bij, maar zeker ook om vanuit je eigen overtuiging datgene te doen wat je als ouder het beste lijkt.

Natuurlijk heb ik vaak aan mezelf getwijfeld door de jaren heen en dacht ik bij mezelf: “ben ik niet al te bezorgd of streng en doe ik het wel goed als vader?”, ik denk dat velen dit herkennen.

In het verleden drukte ik haar altijd op het hart om me te bellen als het later werd of als ze bij een vriendin wilde blijven slapen, maar dat werd steevast vergeten, haar telefoon was net leeg, het beltegoed op of ze had ‘geen bereik’. Dat heeft altijd de nodige zorgen en frustraties van mijn kant opgeleverd, zeker als ik weer eens een halve dag aan het rondbellen was om er trachten achter te komen waar mijn dochter was.

Regelmatig waren er ook discussies over het soort gedrag dat niet alleen bij haar, maar bij haar generatie kennelijk gemeengoed is.

Zelf kom ik uit een redelijk streng gezin.

Mijn vader regeerde met harde hand en brutaliteiten waren er niet bij. Eten geschiedde met mes en vork, op zondag droeg je ‘zondagse kleren’ buiten spelen op zondag was uit den boze en zo was er een hele waslijst aan do’s en don’t-s, zoals bijvoorbeeld televisie kijken. Pa bepaalde wanneer de TV aanging, op welke zender deze was afgestemd en wanneer deze weer werd uitgezet.

Als kind mocht je best af en toe televisie kijken, maar bedtijd was bedtijd. Al duurde het programma dat je aan het kijken was nog tot maar 10 minuten na de tijd die ondemocratisch was vastgesteld als bedtijd, onverbiddelijk werd je naar je kamer gestuurd, en je ging..

Bij de generatie van mijn dochter gaat dit anders. Televisie kijken is sowieso volstrekt niet meer van deze tijd, en de tijd die wij vroeger besteedden aan het doen van een spelletje of een televisieprogramma bekijken wordt door haar en haar vrienden besteed aan de iPad en Blackberry, en communiceren geschiedt voornamelijk via Facebook, Twitter en ‘pingen’

Wat een paniek ook als een van de drie niet werkt!

Zo was er onlangs kennelijk een landelijke storing in het ping-netwerk, waardoor er bij mijn dochter en haar leeftijdgenoten direct massahysterie ontstond hoe hiermee om te gaan, want laten we eerlijk zijn, hoe kun je in vredesnaam je vrienden bereiken als ping niet werkt??

De wereld was te klein en via Facebook werden complete anti-Blackberry-acties gestart en heftig gediscussieerd, waarbij zij en haar leeftijdgenoten het over een ding eens waren: dit mag dus ab-so-luut nooit meer gebeuren! Dan Blackberry maar failliet, en overstappen op iPhone, maar hoe kun je als moderne jongere functioneren zonder ping?? Niet dus…

fb1

Mijn pogingen om de zaak te relativeren door te stellen dat in ‘mijn tijd’ dergelijke zaken niet eens bestonden en dat ik ondanks het feit dat ik van dergelijke technologieën verstoken was, ik toch in staat ben gebleken om af te spreken met mijn vrienden en mijn opmerking dat ik deze technologie niet eens miste werden afgedaan als prehistorisch en als een belachelijke vergelijking.

Immers, een generatie die om 20.00 uur van huis ging om uit te gaan en om een uur of 2 weer in bed lag kun je gewoon niet serieus nemen. Mijn dochters generatie gaat immers pas uit als wij volwassenen naar bed gaan en komt pas thuis als wij domme volwassenen weer opstaan. Dus ja, als je als volwassene een mening durft te geven over het huidige tijdperk wordt je met minachting bekeken, je snapt het gewoonweg niet..

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, de kleine meid werd groot, sloeg haar vleugels uit en vertrok naar Frankrijk om daar te gaan werken en wonen.

Je denkt terug aan de tijd dat je met je dochter op zondag in het bos liep, haar kleine knuistje in jouw grote-mannenhand en de opmerking toen ze op die zonnige dag de zon bestudeerde en besliste: ‘Pap, de zon is een bolletje he??’

Plotseling krijg je opeens SMS-jes die melden dat ze je mist en dat je de beste vader van de hele wereld bent, dat ze bepaalde zaken aan jou te danken heeft en vindt ze het niet walgelijk meer om pa een spontane knuffel of zoen te geven.

Vriendjes, waarbij ik het voorheen wel uit m’n  hoofd liet om er een ongenuanceerde mening over op na te houden, laat staan die mening ook te verkondigen, worden plots met je geëvalueerd en uitgebreid met je besproken en ook waarom een kandidaat-vriendje  al dan niet geschikt wordt geacht.

Als je dochter het huis verlaat is het huis opeens ‘leeg’, veel sneller dan je aan had zien komen of had gewild, je taak als vader zit erop denk je dan en dat is beangstigend.

Stiekem verlang je zelfs een beetje terug naar die tijd van generatieconflicten pas enkele jaren geleden, alles beter dan dat ze ‘weg’ is.

Je denkt terug aan de tijd dat je met je dochter op zondag in het bos liep, haar kleine knuistje in jouw grote-mannenhand en de opmerking van je dochter die op een zonnige dag de zon bestudeerde en besliste: ‘Pap, de zon is een bolletje he??’ Die tijd is voorbij, maar de huidige tijd bevalt prima, als ze maar een beetje in de buurt is..

3 thoughts on “Pap, de zon is een bolletje hè?

  1. heksenketel schreef:

    Met tranen in mijn ogen heb ik dit gelezen wat een herkenning. Mijn dochter waar ben je ? Ik mis je hoe graag zou ik jou dit stukje laten lezen.

    aan de schrijver:
    Wat moet u een prachtige dochter hebben ..haar woorden hebben me intens geraakt!

    Lieve dochter ik ken je niet maar weet dat je hier een vader enorm blij mee hebt gemaakt mijn vader viel te jong weg ik had hem deze woorden nog zo graag willen zeggen ik heb het nooit goed durven zeggen.

    En ik kreeg zelf een dochter en door haar toen puber gedrag zie ik haar nu niet meer. (ze is bijna 19) hopende dat zij zich net zo gaat ontwikkelen als jij..

    Ik blijven hopen dat de dag ook voor mij mag komen dat zij (mijn dochter) zal inzien dat mijn bedoelingen altijd goed waren en dat het leven niet alleen om materiaal of geld draait en dat ze mijn kant van het verhaal wil horen

    .U bent een vader maar ik ben een moeder …ook moeders kan dit overkomen. Hou deze band samen vast!

    een groet van een moeder

  2. Nanko Kiel schreef:

    Mooi beschreven Paul en hoe waar ook. Hoewel mijn dochter redelijk dichtbij woont en ik haar elke dag kan opzoeken zie ik in je verhaal heel wat herkenningspunten. Ontroerend stuk dit….

  3. angel schreef:

    Ja kleine meisjes worden té snel groot he? Mooi geschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: